• پیش‌خوان
• بایگانی
• ویژه‌نامه
• انتشارات
• 

  شماره هشت » شعر
 مریم حقیقت » یک شعر » سایه، سکوت، سردی سرداب، انتظار. گویا کسی دوباره شما را شنیده است

سایه ، سکوت ، سردی سرداب ، انتظار . گویا کسی دوباره شما را شنیده است
یک حس تلخ ، فلسفه ای کهنه ، دست تو روی قفس صدای پریدن کشیده است

داری تلاش می کنی از خاک بگذری ، باید به سمت نور بیایی ولی چرا ؟
ناباوری درون تو تکرار می شود ، شک ریشه های سادگیت را جویده است

هی دست می کشی به صداهای رهگذر شاید کسی به مرگ تو ایمان بیاورد
یا تکیه می کنی به کسی که نبوده است باور نمی کنی که تو را هم چریده است

توی خودت سراغ تباهی گرفته ای . شاید شروع حادثه های دوباره ... نه
ساعت درست مثل همین لحظه بی خبر ، دستی خطوط منتشرت را گزیده است

وحشت ، اتاق ، سایه ، تو ، خون ، بستری کثیف ، هی درد می کشی و نفس دست و پا نزن
بس کن تمام شد شبح عاشقانه ها حالا گلوی عاطفه ات را بریده است

حالا رسیده ای به خودت سمت نو شدن در تو صدای مبهم یک حس تازه است
هرگز به لخته لخته شدن خو نمی کنی چشمت به فکر ثانیه های ندیده است

برگرد جاده فاجعه ی سرخ رفتن است ، پرواز حس مضحک تلخی است هم قفس
دارد به خون و جیغ و کفن فکر می کند ، گرگی که ذره ذره پرت را دریده است

وقتی چهار سمت به بن بست می رسد راهی بجز رها شدن از خود نمانده است
ها پشت پا بزن به تمام گذشته ها ، مثل کبوتری که خودش را پریده است