• پیش‌خوان
• بایگانی
• ویژه‌نامه
• انتشارات
• 

  شماره هشت » شعر
 محمدرضا رستم بیگلو » یک شعر » دو صندلی‌ی قرینه، میز، هوای شرجی، مه، باران

دو صندلی‌ی قرینه، میز، هوای شرجی، مه، باران
و این نشست غم‌انگیزی‌ست، کنار ساحل هرمزگان

که تو نشسته‌ای و عمدن، به کیف چرم خودت مشغول
کمی نه دورتر از کیفت نشسته‌اند دو تا فنجان

یکی برای خودم از آن نگاه ارمنی‌ات ودکا
یکی برای شما قهوه چه فرق می‌کند این با آن

- شما از این که نمی نوشید ؟- نه خیر حضرت آقا! من؟
- « چقدر مضحک و بی ربط است سوالهای من از ایشان»

نگاه مخفی او در من نگاه ممتد من در او
سکوت رد و بدل می شد در آن دیالوگ بی پایان

چه می شد آه اگر دستش به دست من بخورد حتا
خراش ناخن او می شد بهانه‌ای که به هر عنوان-

[ ]

بگیرم و بجَوَم او را چنان پلنگ که آهو را
محاصره کنم‌اش در خود بگیرم‌اش به سرِ دندان

کشان کشان ببرم او را میان شهر بیندازم
ببندم‌اش به درختی خشک درست در وسط میدان

دو گوشواره‌ی گوشش را به شاخه‌هاش بیاویزم
و دکمه دکمه بگیرم پوست از آن گلابیِ آویزان

[ ]

به خود می آیم و می‌بینم که از مربع قبل از این
زبان و نحو غزل برگشت و از « گلابی آویزان»-

به بعد هرچه که میخواهم نمیشد این که ملاقاتی
دوباره راه بیندازم کنار ساحل هرمزگان

[ ]

دو صندلی‌ی قرینه، میز، هوای شرجی و شاعر که...
بدون خانم پشت میز نشسته‌است در این باران
آذر ۷۸ بندرعباس