• پیش‌خوان
• بایگانی
• ویژه‌نامه
• انتشارات
• 

  شماره هشت » شعر
 رامتین زارع » یک شعر » درجه عسلی

" درجه عسلی "

مرغ درخ تکی ست تک محصولی
او جای برگ ، پرگ دارد
میوه‌اش می‌شود تخم
تخم می وه شوداش
تخم از بیوه است
ازمونث بیرون رفته
تخمرغیده ، تخمغازیده ، تخمکفریده ، تخمماریده
       هِ                هِ                  هِ                هِ
و این قابله مذکر است .
در احوال مختلف قرار می‌دهد ؛
نیمرو ، عسلی ، آب‌پز ، املت ، الویه ؛
نیم رو غذای شاعران است
آنها از این تابلوی رمانتیک تغذیه می‌کنند
عسلی غذای پسران دبستان
ترجیح می‌دهند ، مادرشان ، تخم را به این درجه برساند
آب‌پز غذای دختران دبستان
ترجیح می‌دهد مادرشان ، از درجه عسلی استفاده کنند
اما آنها زیر گاز را زیاد می‌کنند ، اما آنها زیر گاز
اما املت زنی ست بی‌مار
که بی شتر در قهوه‌خانه‌ها می‌رقصد
و اولویه غذای شبهای خسته                                      آقا و خانم تحصیل کرده
نه اصلی ، نه فرعی
اول نه تخمی وجود داشت نه مرغی
" در ابتدا تخم مرغ بود "
تاریخ تخم مصرف روزمره‌ی آن است
مرغ درخ تکی ست تک محصولی
و تخم مرغ رفیق فابریک زمستان
قیافه‌اش خود ،
نوعی هنجارشکنی‌ست
هر چه بی شتر نگاهش می‌کنی ، گیج تر می شود .
بعد از تخم صدا زیاد می‌کند
مرغ قداست
اما قد نیست
قدرتش در ران
انباشته
وقتی پشت ویترین ...
وقتی بی هوده
دست خالی از پرسه‌های خیابانی برمی‌گردی
جگر مرغ می‌خوری
دل مرغ می‌خوری
خون
خون
خون .
مرغ‌ها نمی‌توانند رنگ لباس‌شان را انتخاب ، همان‌طور که نمی‌توانند
مرغ‌ها نمی‌توانند پینگ پنگ بازان خوبی ، همانطور که نمی‌توانند
مرغ‌ها نمی‌توانند نمی‌توانند نمی‌توانند
تخم‌ها
تخم‌ها
تخم‌ها.
پرونده رسما مختومه شد
ماشین دودی مرغوب ، رو سفید کرد .
دون
دون
دون
لقمه‌های بزرگ‌تر از دهنش را بی رون می‌کند
وقتی مرغ می‌بینیم
وقتی تخم می‌بینیم
می‌گویم :
من
می‌توانم .

... / ۱ / ۸۴
کرج