• پیش‌خوان
• بایگانی
• ویژه‌نامه
• انتشارات
• 

  شماره هشت » شعر
 حسین متولیان » دو ترانه » دست کم نگیر منو

خواب خاکستری

اینجا ایران است هزار وسیصد وچند... چه فرق میکند وقتی هنوز روی کارتن به دنیا می آیند و روی کارتن میمیرند؟آدمها

خواب خاکستری شهرغمو
روی کارتنای رنگی کشیدن
شبو پر ستاره عین شب دشت
زشتیو پر از قشنگی کشیدن

تو شب سرد زمستونی شهر
زیر سوز برف نو نفس بکش
دل عابرا رو نشکن با نگات
پاتوازخنده ی کوچه پس بکش

وقتی گشنه ای باید بمیری و
از شب گرسنگی دم نزنی
صحبت ازحق وعدالت نکنی
حرفی از حرمت آدم نزنی

وقتی مصلوب یه تقدیر بدی
تو مسیح ایل هابیل منی!
تن بده به تیغ قابیل وبذار
رو تن سیاه شب جون بکنی

خواب خاکستری شهر غمو
روی کارتونای رنگی کشیدن
شبو پر ستاره عین شب دشت
زشتیو پر از قشنگی کشیدن

***
همسفر!

همسفر دست کم نگیر منو
من میخوام ازهمه جلو بزنم
تا کجا توی برزخ عشقت
مث مستا تلو تلو بزنم؟

واسه من قهرمان شدن بس نیست
فاتح یه نقاب تو خالی
وارث تخت های بی آغوش
صاحب تاجهای پوشالی

قد کوتاه وخنجرای بلند
همه فکر بریدن سر من
یه قبیله عقب سرم میدوئن
همه قابیلن وبرادر من

من میخوام از همه جلو بزنم
خسته ام از این همه عقب موندن
خسته ام از این همه سیا بازی
قتل روزو میون شب موندن

مث زنهای هرزه میرقصم
مث لاتای کوچه میخونم
من میخوام ازتو هم جلو بزنم
واسه این پای عشق می مونم

همه ی قابیلا رو سر میبرم
سر عشقت دوباره خون میکنم
مث مستا تلو تلو میخورم
آخر قصه رو جنون میکنم

همسفر دست کم نگیر منو
من میخوام از خودم جلو بزنم
حاضرم وقتی تو خودم هستی
رگ دستامو پای تو بزنم...
همسفر دست کم نگیر منو...