• پیش‌خوان
• بایگانی
• ویژه‌نامه
• انتشارات
• 

  شماره هجده » شعر
 علیرضا دانش‌پژوه » هفت شعر » غربت صدا را هیچ‌کس نمی‌شنود.

۱)

همیشه وقتی یه کابوی تنها
از یه زن ِ بیوه‌ی زیبا حمایت می‌کُنه
اون بیوه‌ی زیبا یادِش می‌ره
همیشه یه کابوی تنها
یه کابوی تنهاس.

۲)
کنار ِ رود
نی می‌زند چوپان.

گوسفندان
به دریا رفته‌اند.

۳)
کفشدوزک‌ها
برای دوختن کفش‌ها
نیروی کافی ندارند.
اگر کنار نروند
کفش‌ها
آن‌ها را
به جاده می‌دوزند.

۴)
اگر روزی از قلوه‌سنگی
صدای گنجشک درآید،
سنگ آیا
پرواز می‌کند؟!

۵)
چه حرف‌ها
که پای آن تخته
سیاه شد.//
آنوقت‌ها چوپان
همیشه دروغ نمی‌گفت.

۶)
غربت صدا را
هیچ‌کس نمی‌شنود.

۷)
کریسمس مبارک!
(کاج‌های ِ نگران گفتند!)