• پیش‌خوان
• بایگانی
• ویژه‌نامه
• انتشارات
• 

  شماره هجده » محمد فراهانی
 فرم بی‌شکل

نظری کوتاه به انگاشت فرم در آثار سهند آدم عارف در جلسه‌ی نقد کتاب پا.
خواست پارودی سهم زیادی در آثار دارد که در اجرا کمی به سمت آیرونی و استهزا می‌رود و بیشتر خودش را نشان می‌دهد. تاکیدم بر شعرهایی از سهند آدم عارف است که در جلسات از او می‌شنویم چراکه اجرا سهمی در نشان‌دادن دارد و در بیان عیان می‌شود و نه شعرهای مکتوب و صامت کتاب. شعرها با اینکه انباشته از انبوهی صفت و استعاره هستند اما خود شعرها بی‌صفتند و تن نمی‌دهند به نام‌گذاری، بر همین اساس می‌شود نام بی‌شکل بر آن‌ها نهاد که با لاقیدی و تعمدی بازیگوشانه خود و زبان را به پیش می‌برند. کار سهند آدم عارف در شعرهایش استفاده از تمام امکانات موجود نیست -ضمن این‌که ناخود هم نیست- بلکه بی‌توجهی عامدانه و آگاه به برخی امکانات در زبان است. برای نمونه کل آثار را می‌شود مثال آورد، کارهای گذشته، حال و آینده‌اش را. نکته‌ی جالب، جدیت، تعمد و قصدیت موجود در پس پشت آثار در ارائه‌ی رویکردی پارودیک است که تبدیل به جدیتی پارودیک می‌شود، چیزی که خود آن را می‌توان به مثابه یک رفتار پارودی بررسی کرد. انیمیشن «بارباپاپا» را با کمی تغییر می‌توانم مثال بزنم برای این شعرها با این توضیح: فرمی که تن به بسته‌گی و صفت ندهد، صفتی را نظر دارد که عنوان فرم باز یا ضدفرم را به خود نمی‌گیرد، اما فرم بی‌شکل نامی قطعی برای اوست، که زیبایی‌شناسی هنری، اراده‌ای‌ست در قطعه که تعیین فرم با شاعر به یکدگیر تحمیل شوند به‌طوری که کلمه یا عبارت با و بی هر شکلی که منتخب شد فاقد یا واجد معنا می‌شود. عدم چهارچوب‌پذیری و استقرار که از خصایص آن است باعث تخطی از حتی چهارچوب‌های بی‌قاعده‌ی خود نیز می‌شود که بی‌شکل‌تر از قبل است و به محض شکل‌گیری و استقرار در این بی‌شکلی دوباره تخطی کرده تا جایی که از هرگونه بازیافت سر باز بزند. چیزی که برای عبور، پرکردن و ایجاد شکاف بشود از آن بهره برد. دریافت‌های امپرسیونیستی هم در بعضی کارها دیده می‌شود که مربوط به حافظه‌ی ناخود است، مثل شعر چیتگر.