• پیش‌خوان
• بایگانی
• ویژه‌نامه
• انتشارات
• 

  شماره هجده » شعر
 مهرداد جهانگیری » هفت شعر » وطن کفن

۱)
 وطن
 کفن
 قافیه‌هایی تکراری
 که بوی مرگ می‌دهند


۲)
 برای من
    برای تو
      برای همه ...

 می‌خواستیم قصیده‌ای برای آزادی بگوییم
 که سر از حبسیه‌ها درآوردیم!

 انگار زندان‌بانان می‌دانستند
  ما در کنار آنها
   شعرهای زیباتری می‌نویسیم

 حالا چه فرق می‌کند
 در خانه     از تلفنت بترسی
 در پارک    از ناشناسی روزنامه به دست
 یا آخرش
 از پیراهنی آبی    که در زندان لبخند می‌زند

 اصلاً جنگل به ما نیامده
 همان بهتر که در دریایی شنا کنیم
      که لگد به لگد
            سرخی‌اش را مدیون پوتین است


۳)
 زمین آیینه‌ی خوبی‌ست
 وقتی
 صورتم پیاده‌رو را چروک می‌کند
 پیری       از آن‌چه در آینه می‌بینم به من نزدیک‌تر است


۴)
 نقاشی روی دیوار پارک
    ادای گل همیشه‌بهار را خوب درمی‌آورد
 کبوترها   به هر جان‌کندنی شده
 خودشان را از چاه‌های نفت بالا می‌کشند

 این پرنده هم ترجیح می‌دهد
 جیره‌ی هرروزه‌ی قفس را
 به آوارگی از پی دانه‌ای که نخواهد یافت

 من و تو هم
        هر وقت صلاح بدانیم
 باران مصنوعی را راه می‌اندازیم
 بهار می‌خواهد بیاید چه کند؟


۵)
 زمین بایست  
 زمین نچرخ
 نچرخ که منتظرند
 در پاییز پیراهن نارنجی تنت کنند
 جارو به دستت بدهند
 و محکومت کنند
 تمام خاطرات بهار را
 از ذهن خیابان‌ها پاک کنی
 زمین! بایست
 زمین!
 نچرخ


۶)
 پله‌ها
    به سرعت برق
 تو را از من می‌دزدند
 و تا پیدایت کنم
 ایستگاه بعد   سوتش را کشیده

 لرزان لرزان بازمی‌گردم
 و باز آرزو می‌کنم
 کاش اشتباه کند این قطار سخن‌گو
  و ایستگاه آخر را
             خانه‌ی من اعلام کند


۷)
 برگ به برگ
    نسخه‌هامان را پیچیدند
 سیگارهایی شدیم
 که نخ به نخ
     به هم تعارف‌مان کردند
 حالا چند روز است گوشه‌ی جوب افتاده‌ایم
     و هنوز از سرمان دود بلند است