• پیش‌خوان
• بایگانی
• ویژه‌نامه
• انتشارات
• 

  شعر حجم » شماره یازده
 علی مومنی » ویژه‌نامه » سنگ تولد

سنگ تولد

تاریخ /فطرتاً یک مولف است /یک کاتب نوشته ساز /کوکی که ساز بدون حرف را /گه‌گاه در میان دستهای خودش حرف می‌کشد. با کاتب‌اش وقتی /وقتی به خانه‌ی آدم می‌آید /آرام می‌نویسد: من آمدم /تو خانه نبودی /گفتم که یادداشتی بگذارم /که باز هم اگر تو خانه نباشی /ما را به بی‌وفایی ی وباقی حرفها متهم نکنی.
شاعر /عزیز/دوست /برادر /محمود مومنی /وقتی که بود /انگار بیشتر نبود /یعنی که در قسمت نبودنش /بیشتر همیشه بود /با نیستی همیشه حال عجیبی میکرد /با نیستم /با هیچوقت من نیستم /می‌رفت با ندیدن و میدید با نرفتنش /خیلی علاقه داشت روزی کسی بیاید و بنویسد: من آمدم تو خانه نبودی /گفتم که یا داشتی بگذارم برای تو /گفتم که یادداشتی بگذارم برای اگر تو برگردی /با چیزهای بدون تو /اینجا که من مواجه‌ام /با چیزهایی که قبلا برای تو عادی بود /با چیزهایی که قبلا برای تو عادت بود /حتی اندام‌های عزیز خودت... /اندام‌های عزیز تو /در خانه‌ی بدون تو با هندسه ترند /با ضلع و قاعده‌ها ی بیشتر /با ضلع و زاویه‌های عجیب‌تر /اینجا همیشه زاویه‌ها آماده‌ی انعکاس نور /اینجا همیشه زاویه‌ها آماده‌ی نشادن دور /اینجا عجیب شکلها /کم کم مربع و بعد با هم مکعب‌اند /مانند خانه‌ی کعبه /با هم غیاب مثلث‌اند/با هم غیاب دایره /شاید برای همین /هرگز خدا میان خانه‌ی خود نیست /شاید خدا برای همین هرگز میان خانه‌ی خود بند نمی‌شود.
محمود جان سلام / من آمدم تو خانه نبودی یا آنکه خود را به نبودن همیشه میزنی /وقتی که آمدی /یا خواستی که بر نگردی اگر /با غایبت بگو که بنویسد /بر نقطه چین مزار...

و زندگانی بعد از این زندگی
هم چنان زیباست
چنان که من
بعد از مرگ هم
از مرگ می‌ترسم.

***

و سنگی در طواف سنگ
زمین از هر طرف خورشید و
مشرق پشت‌رویی سُرخ

زمان خضر و سپیده آب جادویش
بلند از دود و از آتش
خیال کُنده‌ای در دور

تبر می‌کوبد و
می‌روید
اینک باز

اگر آبی درختی بود
دریا سبز می‌گردید