• پیش‌خوان
• بایگانی
• ویژه‌نامه
• انتشارات
• 

  شعر حجم » شماره یازده
 محمدحسین مدل » ویژه‌نامه » از بی تو و من

از بی تو و من
-------------
هواهایِ درکمین
به جرمِ دمی خوشحالی
پرت‌ام می‌کنند روزها
به چاهِ غم

راه رفتِ من
نبشِ نوشته‌ای است
کشفِ تو

درکناره‌های بویت که تکیه می‌دهم به تو
سُر می‌خورم در خود
وشادِ چی‌ام
وقتی تهی می‌آیند دست‌هایم
از به سمتِ تو

وبالِ حرفی کور
می‌افتد بر حواشیِ اُنس‌ام
تا شایعه سکوت شود
ومحو کند از یادم
یادگارِ تو را

هواهایِ درکمین
تو در تو به دهلیزهای دل
رسیده‌اند به اجماعِ مرگِ دمی خوشحالی

باتو
به تمامِ غم‌ها می‌خندم
با به تو
حرفی اگر برآید
به آسمان‌اش می‌بندم

می‌گذرانم ابعادِ دنیا را از خود
ودایره‌ای می‌شوم
دور از کمینِ هواها
دور از کمینِ راه
و می‌زنم بیرون
از ضمیرِ آنچه نیست

با به تو
اگر که بگویم
شنیده می‌شوم

ودر مدامِ تو
یک جمله می‌مانم
یک خواست: کُن!
ومی‌شود
تا کون و کان را
به راهِ تبسم رها کنم

وچشم ببندم
از بی تو با من.

***

آسمانِ غیب
-----------
طعمِ خموشِ من از
عمودِ لحنِ تو وقتی می‌افتد
می‌ریزم از بمیرمِ عشق
و بیدار می‌شوم

هر بار که بی تو از بمیرم می‌میرم
چقدر می‌میرم

و هر چه گریه که می‌ماند از پسِ آه
می‌پاشم بر آسمان و
تاغیب که می‌شویم با هم
زنده در دوباره هم
زندگی کنیم.

***

خلعِ ید
---------
به انتظارِ تو
از من می‌افتم
واز هیبتِ حرف‌ام
وقتی که دیر را
معنا نمی‌کنی
ولمس از یَد
خلع و
می‌ریزد از نگاه‌ام
تو
تب دار و
بی نفس .

***

چاه
--------
بنویسم غم
وچاهی بر آرم
ظرفِ حرفهایم

چاهی که پُر از
این همه سالِ بی گذر است

وپیدایت می‌کنم و
چهل بار می‌ببینمت
اول بار بیهوش شوم
وبا لبخندت
بیایم بهوش
و بارِ آخر
در هوشِ لبخندی بمیرم

پس
بنویسم چاه