• پیش‌خوان
• بایگانی
• ویژه‌نامه
• انتشارات
• 

  شعر حجم » شماره یازده
 پرویز اسلامپور » ویژه‌نامه » حجم سکوی پرتاب است

حجم از نظر پرویز اسلامپور:

◄ حجم سکوی پرتاب است، و ظرفیت دور جهان‌های ناپیدای شعر.

◄ پرش از حجم، روحانیت ِافتادن است. و حجم فضای این روحانیت. به مثابه‌ی آن نیروی ایمانی است که پرش سفینه‌های دور پرواز را در اراده‌ی خداوندی می‌آورد.
(به نقل از مجله‌ی " بررسی کتاب" ویژه‌ی شعر حجم)
نشریه انتشارات مروارید، زمستان۱۳۴۹

شعرهای ایرانی

ماران که جمع می‌شوند تا آتش را تحقیر کنند

*
می‌چرخد در بندِ ستودن
که چندان جدا شود تا بترکد

و یا بسوزاند این مار ِسبز ِ ترسیده را
که دندان‌هاش هرگز چنین آسان قفل نمی‌شود

در نگاه

می چرخد
در غضروف و استخوان ِسرد بازهم

***

چه چاره‌ش شد
چرخش گرد ِ گوشتی از هوا و پیه بد بو

باز ِ عطشی برای جویدن
و یا خرده خرده کردن ِاین دندان‌های آبی
که فروشان می‌کند در عمق نم

و از وزش ِ آب
می‌لرزد و می‌پیچاند خود را
در دریچه‌ای تنگ

***

در ذره آخر سطری ست
سطرِ استخوان دراز ِ نقره

آنجا چشم‌های خسته‌تر از رگ‌های دونده ست

رگهای دونده فعال
که اسب را می‌ایستاند از فرط دویدن

و نفس می‌زند

بخار را انداخته در یال
می‌پیچد و بر هردو پاش می‌نشیند

***

مار ِ خزیده ست
بر هوش ِ دست

و کجا
در چاله‌های آژیر
بله

آری آری
این انگشت‌ها را ببرُ

هم

نمای بی سطح تغزل

حفره افتاده‌ای بودهست
در میان آن افتادن

و آتشی ایستاده
که معنای میانه تو بود
معنای سوم
که می‌ایستانَدت در پشت ِ دانه حیات

آن دانه‌ها که در گوشت
وقتی لخته شود
یعنی ج
جسد

***

و جز دو رگ ِغبار
چه می‌ماند بر خار

روشن/ تا آبی‌ی شب
روشن ِ نا تمام