• پیش‌خوان
• بایگانی
• ویژه‌نامه
• انتشارات
• 

  بیژن الهی » شعر حجم » شماره یازده
 بیژن الهی » ویژه‌نامه » شعر تعقیب حقیقت است از بیراهه

حجم از نظر بیژن الهی:

◄ شعر تعقیب حقیقت است از بیراهه، و که این مذهب رابطه‌هاست. اما با شناخت راه و رابطه است که بیراهه را می‌شناسی.

◄ در شعر " تشریح پیاز" می گوید:
بی مغز، در عوض/ تو در تو/ مغز اما چیست/ جز روابط تویه‌ها؟ /گشودن دوایر بی‌مرکز/ آشفتن رابطه‌ها است./ و مد بینائی.

◄ قراردادی را پذیرفتن در نپذیرفتن ِهیچ قراردادی یک حرکت عرفانی ست. و در حقیقت فضای حجم یک فضای عرفانی ست.

◄ این حرکت یک حرکت ایرانی ست، همانطور که عرفانیت، ایرانی ست. حرکت ما عرفانی در شعر است. ما در شعر عرفان می کنیم.
(به نقل از مجله‌ی "بررسی کتاب" ویژه‌ی شعر حجم
نشریه انتشارات مروارید، زمستان۱۳۴۹

روزی بزرگ می‌گذرد

۱

در روزی بزرگ، راهسپاریم، اما از فروغ
سوزنی به ما نشسته، تنها
یک سوزن!
روزی بزرگ - آرام آرام - در اصالت ما، دست می‌برد
تا شانه - رفته رفته به پس رود
که تنها از دور، از دور توانائیم
در شناختن شانه خود، که همین پرندگان هوا
بر آن فرود می‌آیند،
و در شناختنِ دست‌های خود، دست‌های بریده خود،
که همین پرندگان هوا هستند.
در روزی بزرگ، به تو می‌رسم، به شانه تو
دست می‌زنم، که به پس‌نگری و ببینی
که نمی‌خندم.

۲

در روز بزرگ، تنها
آن که بی‌شمار سوزن خورده ست، می خندد:
تنها خورشید.
روزی بزرگ، در اصالت ما، دست می‌برد
تا، سوزن سوزن، به ماش باز دهد
ما - در یک گفتگوی معمولی روزانه - بر سر خود
نا گهان خبردار می‌شویم
از تاجی از هوا!
پی می‌بریم حرکات بی‌خودانه دست‌هامان - هنگام گفتگو-
نامه‌هائی از هوا را توشیح کرده است،
نخوانده، توشیح کرده است
شاید در یکی از نامه‌ها، به عشق، معترف شده باشیم
یا به قتل،
و شاید از این روست که بی‌دلیل، دوست داشته
یا تبعید می‌شویم
ما که زادگاه، وطن، قلمرومان، چارپایه‌ای کوتاه است،
در دم تبعید - کشیدن چارپایه -
در دم خفقان
بدانیم پادشاه هوائیم، پادشاه هوائیم.

۳

در آخرین حنجره، من، بادبان‌های بی‌شمار می‌بینم.
و بهنگام روز، همین امروز،
صدای افتادن میوه‌های رسیده را
بر زمین سرد، می‌شنوم.
اما هنوز، لغتی به شعر نیافزوده‌ام، که آفتاب، کاغذ را
از سایه‌ی دستم، می‌پوشاند
سوزن، می‌درخشد و
کج شده ست!
در آفتاب ملایم، از زیر درختان ملایم‌تر، از پی تابوتی بی‌سرپوش
روانه‌ایم و روان بودیم
و سایه گلی، ناف مرده را
پوشانده ست.