• پیش‌خوان
• بایگانی
• ویژه‌نامه
• انتشارات
• 

  شماره پانزده » شعر
 سایر محمدی » سه شعر » دلهره

"دلهره"

چای را ریخته‌ام
روزنامه را
ورق می‌زنم

در صفحه‌ی شعر
کلماتی در ستونی باریک
از سر و کول هم بالا می‌روند
بلند می‌شوم

زمان نمی‌گذرد
تیک تاک ساعت
سرسام‌آور است
خورشید کُند
قوس کبود را
یلّلی و تلّلی می‌خواند
به آینه بر می‌گردم
تشویش فراوانی لغت
که در کتابی نیمه‌تمام گم شده است
لیوان خالی
استکان‌های نشسته
با طعم تلخ
رادیویی که بی‌حوصله و خاموش است
بلند می‌شوم
می‌نشینم
تلفن زنگ می‌زند
شماره‌های آشنا از کنار نزدیک‌ترین یاد می‌گریزند
بر می‌گردم
بلند می‌شوم
اندوهی ملایم
در فنجان چای تصویر می‌بندد
نگاه می‌کنم
در فنجان
اضطرابی پنهان
زل زده است
به زلزله‌ی خفیفی
در تکانه‌های شانه‌ی شکسته‌ی من

"صبحانه"

سفره‌ی صبحانه را که می‌چینم
نیمی خورشیدِ بر نیامده است
در بشقاب چینی
نیمی چای شیرین سیلان

یک قاشق شادی و اندوه توامان
در نی نی.
تعارف می‌کنیم به صبح.

چراغ کشته
مجذور رنگ شیشه‌های مات
بر کارد و چنگال آشپزخانه...
در کوچه
دوره‌گردها
نیمی فلز دارند در صدا
نیم دیگر را می‌گسترند بر بند رخت...
انگشتانی آغشته به بوی لیمو و
بخشی از خشخاش.

زنان
گیلاس سرخ‌اند در یخچال
یا تلالو النگوی طلا...

زنبورها
به بوی مادگی گل
طعم عسل سبلان‌اند در پستو
یا در پی پرچم تاریک...
شهر سرمست شعار و
رویا، پر از معبر چلچله‌ی خاموش

ظهر
که طی می‌شود از مدار تلاطم
اندوخته کندو
نیمی صدای سکه است
نیم دیگر جاز...

سفره می‌گستریم
در سرسرای جهان
به شامگاه خلوت
نیمی ماهواره است
در بشقاب‌های گل سرخ
نیم دیگر خنده‌ی ترک‌خورده...
که فرو می‌بریم با گلوی بغض.

کفش‌ها را جفت می‌کنیم
به روزمرگی
پابه‌پای خورشید می‌خوابیم

سهمی از نامتناهی
آسمان همیشه خالی‌ست بشقاب، نیمی
نیم دیگر...؟

"آسمان"

کولی
رنگ‌پریده
کنار جاده‌ی شیری نشسته
و سکه‌های سیمین خرد
پراکنده
بر اطرافش.