• پیش‌خوان
• بایگانی
• ویژه‌نامه
• انتشارات
• 

  رخداد و حافظه » شماره چهارده
 سهند آدم عارف » ویژه‌نامه » آفرین

۱. شنونده‌ی شعر بی‌که بخواهد با جاری کردن این کلمه در فضا امر به آفریدن می‌کند. "ب ِ" و "ی" را حذف می‌کند تا غرض، چرخش کرده باشد. یعنی آن‌قدر بیافرین تا کسی نگوید به شعرت آفرین.

۲. فرض کنیم یکسری "آنها" را، که در یک توهم توطئه (؟) برای ما "آنها" شده‌اند و فرض کنیم این "آنها" دستگاهی را توسط تکنولوژیست‌ها اختراع کرده‌اند که می‌تواند تمام داده‌هایی که در اقصی نقاط جغرافیای مغز ِ یک انسان - ابژه وجود دارد و قبلن وارد شده را به کلمات و جملات ِ قابل ِ فهم بکند تبدیل و خلاصه بتواند کلِّ حافظه‌ی او را برای خودِ او بکند تفهیم. (هرچند می‌دانیم آنها خیلی هم به چنین دستگاهی نیاز ندارند) فرض محال که محال نیست. باز هم بیایید فرض کنیم که این دستگاه به دست تعدادی انسان-سوژه افتاده (که اتفاقن خیلی هم به چنین دستگاهی نیاز دارند) و این‌ها می‌دانند که این دستگاه را برای چه کسانی با چه داده‌ها و محفوضات ِ فهم‌نشده‌ای بگیرند به کار. چه می‌شود؟ ها؟ چطوره؟ (این فرض حکمی در پی ندارد)
خروج از مثال:
ما که مایلیم به شناخت و تلاش می‌کنیم برایش اما هنوز نشناخته‌ایم، چقدر برای معنامندشدن داده‌هایی که با حجاب‌های بسیار (حجاب‌های تئوریک، متفاوت، عارفانه و حتی حجاب ِ بی‌حجابی ِ کامل) به دایره‌ی محفوضات وارد شده‌اند، چه باید بکنیم؟ (لطفن فعلن بی‌خیال دستگاه شوید تا بعدها اللهُ قادر ِ بالامور)
هستند کاتالیزورهایی برای ضربه‌ی آسیب‌زننده. همان ضربه‌ای که اگر باشد، می‌کند کار آن دستگاه کذایی را.

۳. آیا این کاتالیزور نمی‌تواند دیگری باشد؟/ هست. دیگری کسی، حوضه‌ای، "من"ی و یا هر چیزی‌ست که آگاهانه آن آفرین را نمی‌گوید و حرف خودش را می‌زند تا شاعر (مایل) فی‌المثل ِ الشطحیه، متوجه ِ متوجه‌شدن ِ آفرین بشود.

۴. شنونده‌های شعر بی‌که بخواهند با جاری کردن آن کلمه در فضا امر به آفریدن می‌کنند. این امر، امریست ذات با وارانه و الب ِ البته غیر قابل فهم برای او و صد البته به دنبال ِ اصلاح.

۵. حقیقت در خداحافظی‌ست همیشه. نه برای او که ترک می‌کند. برای او که ترک می‌شود و درک می‌کند. (بابا اینکاره! ننه بابا قصار!!)

پ.ن
۱- Reform - ?