• پیش‌خوان
• بایگانی
• ویژه‌نامه
• انتشارات
• 

  شماره چهارده » شعر
 منصوره حکمت‌شعار » سه شعر » کلید زده سرطان انتهای بال مرا

کلید زده سرطان انتهای بال مرا
و کات خورده‌ی من بعدِ روز و سالِ مرا

کمی تکان بخورم مرده شور می‌ترسد
چقدر هم زده این تخت سفت حال مرا

نه تخت نیست زده زیر چانه‌ام زانو
مربعی‌ست نمی‌داده احتمال مرا

مربعی که به اعماق پا نهاده سیاه
و ثقل اضلاعش می‌کند مچاله مرا

کلاغی آمده قیچی به روزنامه زده
که دور چین بکند عکس پارسال مرا

نگاه این منم این گوشه سمت چپ: همه سیب!
ربود جذبه‌ی این سیب پرتقال مرا
□
کمی تکان بخورم اتفاق می‌افتم
و پنجشنبه چه می‌فهمد ارتحال مرا

به طور حتم زمین خورده... می‌خورم ای کاش
نپیچد این پتوی لعنتی مجال مرا

سپس سیاه‌ترین آمبولانس روی زمین
سفید می‌کشد آژیر انتقال مرا

بهشت زهرا... تشییع می‌کنید اینبار
شما مگس‌ها تا کیسه‌ی زباله مرا

---------------

خیال می‌کرد

همه‌ی چیزهای کوچک را باید پنهان کند
گلاب‌پاش و سرمه‌دان را ته صندوق
انگشتر و انگشتانه را توی جا نماز
تسبیح و عینکش را پشت آینه
و چین‌های موزی زیر چشمش را پشت عینکش
و قسم می‌خورم
قسم می‌خورم که اخلاص را پشت الحمد قایم می‌کرد
بیچاره مادربزرگ نمی‌دانست
وقتی می‌میرد
ما عکس کوچک سه در چهارش را
از ته صندوق بیرون می‌آوریم
و بزرگ می‌کنیم
خیلی خیلی بزرگ!!!

----------

زن از نگاه، زن از بستن دو دینامیت
زن از کنار می‌آمد همیشه با کبریت

زن از مثلث متروکه‌ای که برمودا
زن از تلاقی اضلاع مردهای محیط

دو سایه پشت سرش هر دو سایه از یک مرد
جهان دو کوچه‌ی بن‌بست، هر دو خالی و خیت

به کوچه می‌زند از خانه‌ای لجن در مال
«و خانه‌های لجن می‌کنند تازه جریت»

دو سینمای پس از جنگ چشم‌هاش شلوغ
و رکس می‌شد هر جمعه در فروش بلیط

زن از نیاز به ته شعله‌ای فرو مرده‌ست
فتیله سوخته‌ای توی والوری در پیت

چه مسخره‌ست که تشخیص می‌دهد مزه را
زن گرسنه میان کباب و بیسکوییت

زن از پراید به پایین همیشه در پریود