• پیش‌خوان
• بایگانی
• ویژه‌نامه
• انتشارات
• 

  شماره چهارده » شعر
 الیاس الاج‌گردی » سه شعر » تارا

تارا ۲
 
تارها
اجازه‌ی باد را گرفتند
و زودتر از موعود
گلاب به رویتان
نقاب آب را کنار زدند
تا گل کرد گونه‌هایت
                         بادها
از سمت کودکی می‌آیند
من خرس پاندای کودکی‌ام را
در اولین هماغوشی محرم کردم
عقده‌هایم را
به آب می‌سپارم
تا باد
   پنجه به ابرها بکشد
تارها
پو به پو
آذین می‌بندند اصطبل کودکی‌ام را
من خوشبختم
و تو با قدی کوتاه
و مغزی پر از رییس جمهور
باد را می‌سنجی
         بادها
هیچ‌وقت خشو نیستند
سرت را برگردان
این بهشت
طبق
  طبق
      آبا و اجدادش می‌رسد به اسب شاخدار
      خوب من:
      لب به لب در شبم،
               هوای این شعر
      هنوز به مستی کامل نرسیده
               این باغ
       پاسخم را
            سینه به سینه
      از مشق‌های شبانه
                 آغوش به آغوش
      به عروس شب دخیل می‌بندند
                 و در رگه‌های این تاریک جاری می‌شوم
می‌دانی؟
کودکی‌ام را با شوییچی عوض کردم
                       با چشم‌های چرب و چیلی بادامی شکل
گرسنه‌ام
     این نزدیکی‌ها
            غذاها تندند
و من اعصابی ضعیف دارم
              به این مردم نگاه کن!
ببین چطور به ما خیره شده‌اند
                 انگار بادام هفتاد دو ملت هستیم
بادام را دوست دارم
           به خاطر زمینی بودنم
زمین را با عقده‌هایش عربده می‌زنم
                     تو خود آنیتی
شب رسیده است
         باز کن پنجره را
شکمم می‌جوشد
        نه! با سنگ چخماق
                    جگرم را آتش نزن
با آخرین نگاه‌هایت
          به معنای واقعی کلمه
دل آسمان را می‌گذاری سفید بماند
                   تو یک نیت پاکی
نزدیکم شو!
        رازی میان ما را تصاحب کرده
من از چهار ده سالگی
          به غش علاقه‌ی مبرمی‌دارم
راهم بده تا عبور کنم از تو
               این خانه
احتیاجی به گلاب ندارد،
            تو خود سیب هستی
من از خجالت خوشحالم
            تارها
        در بادا باد
              بادبادک هوا می‌کنند
تا گیلاس‌ها را قرمز
            رو در رو
به سلامتی برداشت‌های بعدی
               مزه مزه
گیج گیج
     پسری را از ولایت آناهیتا
     با بادهای متالیک بچه گی‌ام
                   با تمامی سرعت طواف دهم

  (۲)

اکسیژن
کسی بود که
از اتمسفر گذشت
نفسش را حبس کرد
تا هوای جو را داشته باشد

  (۳)

قلبم،
قرارگاه توپچی‌هایی‌ست
که شبانه جسدم را هدف قرار می‌دهند

  (۴)

روزی که بمیری
جنازه‌ات هویت نمی‌خواهد
از بین سی و دو حرف که بگذری
کوتاه‌ترین دیوار
حاشاست