• پیش‌خوان
• بایگانی
• ویژه‌نامه
• انتشارات
• 

  شماره نه » شعر
 آذر کیانی » سه شعر » امروز چقدر شعرم تاریک است

Otagh " شعر "

امروز چقدر شعرم تاریک است
مثل روزی می‌ماند
که سر صبح‌اش را بریده باشند
دست‌های ظهرش را همین‌طور
و شب‌اش ...

در این روز آیا
خورشید طلوع خواهد کرد ؟
اگر ...
سال ۳۶۵ روز خواهد بود ؟

اگر امروز چراغ خوابی روشن کنم ،
                                           کلمات خواهند خوابید ؟
پرده را کنار بزنم ،
                      از واژه‌ها چیزی باقی خواهد ماند ؟

پنجره‌ی این شعر در سقف تعبیه شده است
باز کنم ،
         آسمانی خواهد بود ؟

بر اشیاء دست می‌کشم
                           نوشته نمی‌شوند .
کورمال کورمال
                     شعر می‌گردد
                                        گرد Otagh

می‌گردد           می‌گردد
        و فکر می‌کنم
تا زمین نخورد
توان برخاستن‌اش نخواهد بود .

.......................

" عکس کج "

آنقدر تکان خوردی
که این عکس ، کج در آمد
و از کادر بیرون زدی .

حالا بندهای کتانی‌ات
به سرعت اضطراب
هوا را تکان می‌دهد
تا دورترین راه‌ها نزدیک شود .

تو آزادی ...

تو آزادی ؟

همیشه برای آزادی لباسی می‌دوزی
که از مد نیفتاده باشد
و با دست‌هایت به دور این زمین کوچک
چنان حلقه می‌زنی
که نیفتادن دروغی می‌شد مطمئن
                                        پنهان در گوشه‌ی قلبت .

آنقدر به دور انداختنی‌ها خیره شدی
که صبح از بالکن سقوط کرد .

می‌خواستم از آب‌های کنار خوابم
برایت ماهی بفرستم ،
تا زندگی یادت نرود
و به خاکستری این بازی
                              خاتمه بدهی ، اما ،
خام به طریقی پخته بو می‌دهد
و من مجبورم که اسانس لیمو را چاشنی هوا کنم
تا زیر گلویت را نفس نکشی .

کار از باریک به باریک‌تر جا رسیده
رسیده تا خاطره‌ی کسی برسم
که آغازید تا تاریکی قد بکشد
و با حسرت به کوچ حیرت امیدی
که در دور دست‌هاست ،
                            نگاه کند .
و تحقق ناپدید شده‌ی موقعیتی سبز را
به بادکنکی ترکیده تشبیه کند .
شبیه رسیدنم به تو
که در بحبوحه‌ی خالی این متن
در جدال
          با این سفیدی‌ها
                            کشیده شدی .

................................

" فلسفه‌ی گرد "

این خانه خالی‌ست
خالی چشم‌های این خانه
به هیچکس نگاه می‌کند .

هیچکس یعنی :
کارت کوچک آویخته‌ی درگاه
که روی آن نوشته شده است :
                                       For Sale

زمین کنار خودش را دور می‌زند
فلسفه گرد می‌شود
ساکنین ترک می‌کنند .
خانه‌ها خالی .

دیگر هیچکس در خانه‌ی خودش نیست
خانه شکل تجریدی صفر بزرگی‌ست
                                           به نام زمین
زمین جای خودش نیست
به هیچ ِ کهکشان نگاه می‌کند .

هیچ ِ کهکشان یعنی :
                         Earth , For Sale