• پیش‌خوان
• بایگانی
• ویژه‌نامه
• انتشارات
• 

  شماره نه » شعر
 احمدرضا احمدی » سه شعر » شاید

۱.
" شاید "

شاید هزار بار از این کلمه‌ی جراحت به خانه پناه برده‌ام . گاهی در کنار این کلمه آتش افروختم - گاهی در کنار این کلمه به خواب رفته‌ام . اما من در کنار این کلمه زندگی کرده‌ام . آن ریاکار در کنار کلمه‌ی جراحت روز خویش را ارزان می‌فروشد ، آن نوازنده در باران در کنار کلمه‌ی جراحت می‌نوازد . آن عاشق سرانجام در کنار کلمه‌ی جراحت می‌میرد . آن کسی که در کوچه مرا دشنام داده است ، پشیمان به کنار آتش می‌آید به من سلام می‌گوید من هم لیوان خالی‌اش را از آب پُر می‌کنم .
من و مهمانان در کنار کلمه‌ی جراحت نشسته‌ایم پرتغال‌ها را پوست جدا می‌کنیم - روز ۱۳ فروردین است . کاوه روی مین مرده است ، او که چشمان داشت ، او که می‌دید .

.........................

۲ .
" یادش بخیر "

محتاج این روز و این درختان که سایه و عطر میوه‌ها را از ما دریغ می‌کنند هستیم همه‌ی پله‌ها را که بالا بروم به بام هم که برسم تو در بام نیستی و ماه شامگاهی مرا نمی‌شناسد خستگی از دستان پینه می‌شود بر زمین می‌ریزد در زمین جوانه می‌زند بوته‌های روییده از زمین را نگاه می‌کنم عجب شباهتی به تو دارد ، باز دوباره بوته‌های روییده از زمین را نگاه می‌کنم عجب شباهتی به عکسی دارد که من و تو در انتهای آن خیابان از چهره‌هایمان گرفتند عکاس سپس در پایان خیابان گم شد یادش بخیر .

...........................

۳ .
" عمرم "

در همه‌ی عمرم نتوانستم نامش را صحیح تلفظ کنم . هنگامی که در تابوت بود صدایش کردم نامش را صحیح گفته بودم - روزی در نهایت شکوه بهار برای من فنجانی چای ریخت مرا که صدا کرد چای سرد شد . روزی در نهایت شکوه بهار برای من دوباره فنجانی چای ریخت دیر بود . در گذر روزها بار دیگری دیدمش دیگر گستاخ بود برگ را صدا می‌کرد . گفتم : شما را شکوه بهار است . بهار نارنج‌ها ما دو تن را طی کردند از من کندند تو را - نه سوگند سازگار بود مرا که چشمان را در روز روشن به بندم نه انگور‌ها یار و همدم بودند فقط سایه‌ی درختان را به هم تعارف کردیم و آنگاه که آنگورها پژمرده شدند گفتیم : راه دور است و ما دیگر پیر می‌شویم . اما در حقیقت پیر شدیم ابتدا در زیر چشمان خط‌های شکسته پیدا شد سپس چشمان پژمرده شدند و در آینه گم شدند . همه و همه در یک غروب اتفاق افتاد سقف خانه از کاغذ بود اما ما را بخت یار بود که کاغذها الوان بود.