• پیش‌خوان
• بایگانی
• ویژه‌نامه
• انتشارات
• 

  شماره نوزده » شعر
 رهام گیلاسیان » یک شعر » کبریت لای استخوان چرخید

کبریت لای استخوان چرخید
خط به خط اعتراف آمد از ما
روی آسمان سیاه شد
بارید از پشت میله‌ها
با رعد در بی‌برقی اتاق
و ناخن که از پا می‌جهید
کشیده‌ای در کف بی‌انتها
و جای سینما در ادرار خون کم بود
و مرگ از گردن مان آویزان
روی طناب سفید شد
کبریت لای استخوان چرخید
مردی به سرش زده بود دیوار
و از بس کشیده بود در سالن
دست از پا درازتر
و پاییز از انحنای بازو در می‌رفت
کسی در حیاط می‌ریخت
و دمپایی تاول می‌زد
بر گرده‌هامان شوالیه‌ها بود
خدا دزدکی ما را نگاه می‌کرد
و بوی شاش محیط را دور می‌زد
و در رگ‌هایمان گلوله می‌رویید
قنوت در رقص ما کافر شده بود
و ناز زندان از پیش‌شان زنا
به ما که می‌رسید
نبض‌هایتان را بزنید