• پیش‌خوان
• بایگانی
• ویژه‌نامه
• انتشارات
• 

  شماره نوزده » ترجمه
 فرزاد حمیدی » اصل گونۀ انسان

اصل گونۀ انسان
Origins of Human Species

این اثر به تکامل انسان از پریمات‌های اجدادی ancestral primates می‌پردازد.
[پریمات: عضوی از گروه پستانداران که شامل انسانها و میمونها می‌شود.]

مقایسۀ آناتومیک و مولکولی نشان می‌دهد که میمون‌های apes آفریقایی (گوریل و شمپانزه) نزدیکترین خویشاوندان زندۀ انسانها هستند.
[ape: میمونی بزرگ بدون دم، یا با دمی بسیار کوتاه، مانند گوریل یا شمپانزه]
قدیمی‌ترین انسان‌نماهای hominids شناخته شده (از گروه انسان)، استرالوپیتکین‌ها australopithecines بوده‌اند که در آفریقا یافت شده و ۴.۴-۳.۵  میلیون سال پیش وجود داشته‌اند.
[hominid: عضو گروهی از حیوانات که شامل انسانها می‌شود، و نیز حیواناتی که انسانها از آنها نمو یافته‌اند.]
اما در دسامبر ۲۰۰۰ میلادی، دانشمندان بقایای فسیل انسان‌نمایی را از زمین بیرون آوردند که ۶ میلیون سال قدمت داشت.
اولین انسان‌نماهایی که ابزارها را بکار بردند، ۲ میلیون سال پیش ظاهر شدند و انسان‌نماهایی که برای اولین بار آتش را بکار بردند و به خارج از آفریقا نقل مکان کردند، ۱.۷ میلیون سال پیش ظاهر شدند.
اعتقاد زیادی وجود دارد که انسان‌های مدرن modern humans با یک مؤنث آفریقایی متعلق به ۲۰۰,۰۰۰ سال پیش نسبت (descend from) دارند.

میمون‌های میوسین Miocene apes
[میوسین (اخیر میانه middle recent): چهارمین عصر epoch از دورۀ ترتیاری Tertiary period در زمین‌شناسی؛ ۲۳.۵-۵.۲ میلیون سال پیش. در این زمان، چمنزارها در بخش داخلی قاره‌ها گسترده شدند و پستانداران سم‌دار hoofed mammals بسرعت تکامل یافتند.]
مطالعات ژنتیک نشان می‌دهد که آخرین جد مشترک میان شمپانزه‌ها و انسان‌ها ۵ تا ۱۰ میلیون سال پیش می‌زیسته است.
از این دوره تنها بقایای قطعه قطعه‌ای از فسیل‌های میمون (ape) و انسان‌نما وجود دارد. بحث بر سر وضعیت انسان‌نمایی راماپیتکوس Ramapithecus ادامه دارد: فک‌ها و دندان‌های آن در هند و کنیا، در بقایای اواخر میوسین یافت شده و بین ۱۴ تا ۱۰ میلیون سال قدمت دارند.
فک پایین یک فسیل میمون (ape) که در کوه‌های Otavi در نامیبیا یافت شده، از بقایایی که بین ۱۰ تا ۱۵ میلیون سال قدمت دارند، بدست آمده و مشابه یافته‌های آفریقای شرقی و ترکیه است. گمان می‌رود که این مورد به انشعاب divergence اولیۀ میمون‌های بزرگ great apes و انسانها نزدیک باشد.

استرالوپیتکین‌ها Australopithecines
استرالوپیتکوس آفارنسیس Australopithecus afarensis که در اتیوپی و کنیا یافت شده، ۳.۹ تا ۴.۴  میلیون سال قدمت دارد.
این انسان‌نماها راست راه می‌رفتند، که یا اجداد مستقیم انسان‌های مدرن بودند یا شاخه‌ای offshoot از دودمانی line بودند که به انسان‌های مدرن منتهی گردید. آنها ممکن است اجداد Homo habilis (که توسط برخی، گونه‌ای از استرالوپیتکوس Australopithecus در نظر گرفته می‌شود) بوده باشند، که حدود ۲ میلیون سال بعد ظاهر شدند، بدن‌ها و مغزهای کمی بزرگتر داشتند و احتمالا ً اولین انسان‌نماهایی بودند که ابزارهای سنگی را بکار بردند.
همچنین در همان زمان در آفریقا  A. africanus (انسان‌نمای جذابی که گمان می‌رود گوشتخوار بوده) و A. robustus (انسان‌نمایی با استخوان‌های درشت robust، دندان‌های بزرگ، فک‌های سنگین؛ گمان می‌رود گیاهخوار بوده) می‌زیسته است.
گونۀ جدیدی از استرالوپیتکوس بنام A. garhi در سال ۱۹۹۹ در اتیوپی کشف شد: قدمت فسیل‌ها ۲.۵ میلیون سال است، و نیز در خصوصیات آناتومیک با گونۀ Homo مشترک هستند.
کاملترین اسکلت استرالوپیتکین تا به حال، در آوریل ۲۰۰۰ میلادی در آفریقای جنوبی یافت شد: حدود ۱.۸ میلیون سال قدمت داشته و از آن ِ یک مادۀ (A. robustus (female است.
جمجمۀ یک گونۀ ناشناختۀ انسان‌نماها بنام Kenyanthropus platyops در مارس ۲۰۰۱ میلادی در کنیا کشف شد: تقریبا ً ۳.۵ میلیون سال قدمت دارد؛ معاصر با استرالوپیتکین‌ها است، که سابقا ً قدیمی‌ترین انسان‌نماهای شناخته شده بودند.
این کشف منجر به این پیشنهاد گردید که انسان‌ها بجای استرالوپیتکین‌ها، با K. platyops نسبت دارند.

Homo erectus
بیش از ۱.۷ میلیون سال پیش، Homo erectus (که برخی بر این باورند که با H. habilis نسبت دارد) در آفریقا ظاهر شد.
[erectus مشتق از واژۀ erect به معنای راست و قائم است.]
H. erectus لبه‌های برجستۀ ابرو، جمجمۀ پهن (با اندک پایین آمدگی پهن‌ترین قسمت جمجمه) و فک‌هایی با ردیف دندانی مدور داشت، اما چانه (که مشخصۀ انسان مدرن است) نداشت. همچنین، مغزهای بسیار بزرگتری (۱۲۰۰- ۹۰۰ سانتی‌متر مکعب)  داشتند و احتمالا ً اولین انسان‌نماهایی بودند که آتش را بکار بردند و از آفریقا نقل مکان کردند.
بقایای آنها در صحرای دور far چین، آسیای غربی، اسپانیا و بریتانیای جنوبی یافت شده است.
انسان مدرن H. sapiens sapiens و نئاندرتال‌ها H. sapiens neanderthalensis احتمالا ً با H. erectus نسبت دارند.
دیرین‌شناسان palaeontologists استرالیایی در ۱۹۹۸ میلادی، کشف ابزارهای سنگی با قدمت حدود ۸۰۰,۰۰۰  تا ۹۰۰,۰۰۰ سال متعلق به H. erectus را در Flores (جزیره‌ای نزدیک Bali) اعلام کردند. این کشف، مدرک قوی فراهم نمود مبنی بر این که H. erectus دریانورد بود و توانایی‌های زبانی و ساختار اجتماعی برای سازماندهی حرکت گروههای بزرگ جهت مهاجرت به جزایر جدید را دارا بود.
در سال ۲۰۰۰ میلادی، باستان‌شناسان ژاپنی کشف کردند که H. erectusها احتمالا ً در حدود ۵۰۰,۰۰۰ سال پیش، سرپناه‌های آلونک مانند می‌ساختند، که قدیمی‌ترین بناهای مصنوعی شناخته شده می‌باشند.

Neanderthals
نئاندرتال‌ها مغز بزرگ و بدن پهن بزرگ و قوی داشتند، که احتمالا ً با شرایط سرد دورۀ یخبندان سازگار شده بودند. آنها در اروپا و خاورمیانه زندگی می‌کردند و حدود ۴۰,۰۰۰ سال پیش ناپدید شدند: باقی گذاردن H. sapiens sapiens به عنوان تنها گونۀ باقیماندۀ گروه انسان‌نماها.
فرم‌های حد واسط احتمالی میان نئاندرتال‌ها و H. sapiens sapiens در کوه کارمل Mount Carmel در اسرائیل و تپۀ Broken Hill در زامبیا یافت شده‌اند، اما بنظر می‌رسد که H. sapiens sapiens کاملا ً بسرعت در اروپا ظاهر شد و سپس: یا نئاندرتال‌ها را از بین برد یا با آنها پیوند نژادی interbred حاصل کرد.

Modern Humans
رایجا ً دو نظر عمده پیرامون تکامل انسان وجود دارد: مدل «خارج از آفریقا» 'out of Africa' model  که بر طبق آن، H. sapiens از H. erectus  پدیدار شد، یا یک گونۀ نواده descendent species ابتداء در آفریقا و سپس در سراسر جهان گسترش یافت.
و مدل چند منطقه‌ای multiregional model که بر طبق آن، فشارهای انتخابی منجر به پدیداری انواع پیشرفتۀ هم گونۀ H. sapiens از H. erectus - در قسمتهای متفاوت جهان در حدود همان زمان- گردید.
آنالیز DNA در جمعیت‌های انسانی اخیر، این عقیده را پیشنهاد می‌کند که H. sapiens  در حدود ۲۰۰,۰۰۰ سال پیش در آفریقا از یک جد مؤنث واحد (حوّا Eve) سرچشمه گرفت.
قدیمی‌ترین فسیل‌های شناخته شدۀ H. sapiens نیز از آفریقا برمی‌آیند که ۱۰۰,۰۰۰-۱۵۰,۰۰۰ سال قدمت دارند. جدایی جمعیت‌های انسان بعداً اتفاق افتاد؛ با جدایی جمعیت‌های آسیایی، اروپایی و استرالیایی که بین ۱۰۰,۰۰۰ تا ۵۰,۰۰۰ سال پیش بوقوع پیوست.
ژنوم genome انسان مرکب از ۲۷,۰۰۰ تا ۴۰,۰۰۰ ژن است. از اینها فقط در حدود ۱.۵ درصد بین انسانها و میمون‌های بزرگ great apes  تفاوت دارند. انسانها با این موارد از میمون‌ها متمایز می‌شوند:
- پیچیدگی مغز و اندازۀ آن نسبت به اندازۀ بدن؛
- فک کوچک، که زیر صورت قرار گرفته و با تقلیل در اندازۀ دندان‌های قدامی (بویژه دندان‌های نیش canines) مرتبط است، که دیگر ورای ردیف دندانی به جلو نمی‌آیند؛
- دو پا بودن bipedalism که بر موقعیت سر روی ستون مهره‌ها، انحنای کمری و گردنی ستون مهره‌ها، ساختار لگن، مفصل زانو و پا تأثیر می‌گذارد؛
- زبان پیچیده و فرهنگی که استادانه ساخته شده.

مشخصات عمدۀ رفتار انسان، ادامۀ رفتار پریمات است، بجای انحراف از آن. برای مثال، کاربرد ابزار که زمانی معیاری برای موقعیت انسان بود، بطور معمول در گوریل‌ها، اورانگوتان‌ها orang-utans و شمپانزه‌ها و اغلب در بابون‌ها baboons  و macaques یافت شده است. شمپانزه‌ها حتی ابزار می‌سازند.
در تکامل انسان‌نماها زبردستی افزایش یافته، به نحوی که ابزارهای دقیق‌تری می‌تواند ساخته شود. همکاری در شکار نیز که زمانی گمان می‌رفت مشخصۀ بی‌مانند انسان باشد، در شمپانزه‌ها یافت شده است؛
و به بعضی از گوریل‌ها و شمپانزه‌ها کاربرد زبان اشاره sign language - جهت ایجاد ارتباط - یاد داده شده است.