• پیش‌خوان
• بایگانی
• ویژه‌نامه
• انتشارات
• 

  شماره نوزده » ترجمه
 محمدحسن نجفی » پنج ترجمه از ای. ای. کمینز » از خودم پرسیدم چطور

۲)
            بر

    فکری سفید (گوش کن
می‌خیساند: ذهن ِ زشت ِ) زمین را.
، با مرگ ِ قاطع می‌شوید

مغز ِ  سالانه   را
        که از صداهای ناساز انسداد شریان گرفته بود
ببین
ببین.        ماهرانه

فرورفته با (یک پرانتز
همان) استخری که بر لبه‌ی لق‌اش

درختان ِ سیاه فکرمی‌کنند

(صدای کاردهای کوچک ِ گُل را می‌شنوند
که با لبه‌ی نیمـ    کت تیز می‌شوند. سکوت غلیظ)

درختان ِسیاه فکر می‌کنند
فرشتگان ِ، کوچک تیز می‌کنند: خودشان را

(با
    هوا)
حرف نزنید
        فکری سفید،

می‌خیساند. مغز زمین آهسته
دَلَمه‌ها را باز می‌کند از (زشتی ِ) سا   لا   نه
ـی ذهن ِ شسته شده:

از! همان: تباهی ِ مهاجر. یک. ـی ِ، صداهای


؛ناساز


۳)
به درون ِ آشوب
آسمان تشویش
با
آمیخـ

تن
با
درخت        می‌جهد
            وسواسی خشک

من
در انتظار ِ ویرانی ِ
عزیز ِ اندام ِ شبح‌وار
ایستاده‌ام

سخت می‌ایستم و برابر ِ
نیروی دلربایت

آی ویرانگر ِ
        شبح‌وار
به درون‌ات می‌جهانم برگ‌های
جادویی‌ام را