• پیش‌خوان
• بایگانی
• ویژه‌نامه
• انتشارات
• 

  شماره نوزده » داستان
 مونا طالشی » یک داستان » زن استخوانی نشست کنار دریا

زن استخوانی نشست کنار دریا. مانتوی سفید پوشیده بود. شن‌ها ساعت‌های باطل شده بودند. چند مرد حرکت می‌کردند. رفت و آمد آن‌ها ابدی بود. زن چشم‌هایش را بست. مرد چشم‌هایش را باز کرد. فرو رفت توی دیوار سفید. محو لکه‌ای شد که فرو رفته بود توش. هر روز زن استخوانی بیدارش می‌کرد تا داروهاش را بخورد. گفت: نباید زیاد بخودتون فشار بیارین. گفت: آخه ندیدن لامصب چه جوری محو شد. دیگه اندازه‌ی یک لک شده بود.
چند لکه‌ی سیاه روی آسمان. این ابرها نمی‌بارند. انگار آدم‌های منتظر فرو رفتند تو لکه‌های ابر.
زن فرو رفت تو سفیدی دیوار.
مرد گفت: سر ساعت بیدارم کن. زن ساعت را کوک کرد. هر دو رو به دیوار سفید خوابیدند.
زن استخوانی با سفیدی دیوار مماس شده بود. روی بوم مرد برای بازنمایی سفید مشکل داشت.