شعر مهدی گنجوی شعریست که خواندنش به بارها خواندنش و باز خواندنش و نهایتا به باز خوانی زندگی فرد منتهی می شود کاری که مهدی گنجوی با زبان انجام می دهد باز کردن راهی به به ادبیات کهن بدون به رخ کشیدن کلمات آرکائیک است راهی که گنجوی به زبان می جوید راهی مختص به خود که ظرفیت بزرگراه شدن را در خود دارد ...
مخاطب امروز شعر ما به ژرفنای زبان و کلام نمی اندیشد بی حوصله است و این بی حوصلگی گریبان شعر گنجوی را نگرفته فارغ از هر هیاهو و در ساز دمیدن هایی که امروز آلودگی صوتی زیادی را به شعر فارسی تحمیل کرده گنجوی آرام راهش را به زبان می جوید تصویر می سازد توازن نگاه مدرن و نگاه قدمی به زبان کاملا رعایت شده است تا شعری پر مغز و روان و تکان دهنده نوشته شود
شعرها در خود معماهای دلکشی هستند که در انتها ابتدای و اسم خود را باز می کنند و لذت کشف زیبایی بازخوانی را به خواننده می دهد.
واژگان مهدی گنجوی مختص به خودش هستند و از دل دنیای جدیدی می آیند که از زیستن در تاریخ زبان فارسی و