• پیش‌خوان
• بایگانی
• ویژه‌نامه
• انتشارات
• 

  شماره نوزده » شعر
 صدیقه نارویی » سه شعر » این یک خودکار نیست

۱)
قطار  از تنهایی ِ یک دشت شروع می‌شد
و زن / کوپه کوپه از آن فرو می‌ریخت
برای من اما
همین دنج کلمات کافی‌ست
همین که بنشینی تا بروم چای بریزم
بروم ستاره‌ای بردارم و
 این کوپه‌ی تاریک را تاریک‌تر کنم
تا بگویی دوست داشتن وقت می‌خواهد و
تو نداری
(زن رفته بود از گوشه‌ای صدا بیاورد)
میان همههمه به خواب تو می‌آیم
 به خواب من
پنهان و سر به هوا اما/ زن/ همهمه آورده بود به سبک جنوب
کویر را از پوستش فوت می‌کرد
و پیر می‌شد
قطره قطره پیر می‌شد و
 از گوشه‌ی فنجان نگاهش می‌کردی:
حرف‌های زیادی برای تو دارم اما
 فرصت این ریل‌ها به شماره افتاده...
بگذار چرخی بزنم
بگذار تا زن نیامده چرخی بزنم
تا نگاهت از فنجان نپریده
 چرخی بزنم
تا این قطار تنهاتر نشده
بگذار...
ریل‌ها برنمی‌گردند


۲)
این یک خودکار نیست
یا سیگار
یا کبریت
پاهای شاعری‌ست
راه می‌رود تا از تو شعری بسازد


۳)
زن گفت عجب باری دارد این بهار
مرد از انگشت‌اش شکوفه زد بیرون
زن چادر به سر دور می‌شد تا برایمان شوخی بیاورد
بهار بود