• پیش‌خوان
• بایگانی
• ویژه‌نامه
• انتشارات
• 

  شماره نوزده » شعر
 مهرداد شهابی » یک شعر » کبریت می‌کشی به خودت خاطرات را

کبریت می‌کشی به خودت خاطرات را
شسته‌اند «موج‌های جنون» جای پات را

داری به چند ثانیه محدود می‌شوی
داری زبانه می‌کشی و دود می‌شوی

آتش نشان خسته‌ی خاکستری شده
در خاطرات سوخته‌اش بستری شده

باید نجات/داد تو را دست باد، رفت
باید به جات یک سفر ِ خوب و شاد رفت

از گُر گرفتن ِ تو در این شعر رد شدن
در لایه‌های سطحی این بیت «بد» شدن!

آتش گرفتن از همه‌ی انتخاب‌ها
خاموش ماندن از همه‌ی بی‌جواب‌ها

اینجا تشابهی‌ست میان سکوت با...
تردید می‌کنی و همیشه سکوت تا ↓

از خاطرات سوخته مایوس می‌شوی
با داغ ِ شعله‌هاست که ققنوس می‌شوی

حالا تفاوتی که به کبریت بند بود
در نقش ارزشی‌ست که از هرچه گند بود ↓

دست تو را گرفته و بیرون کشیده، یا
دست تو را گرفته و داخل کشیده تا...

داری به حرف‌های کسی گوش می‌کنی؟
داری به یاد... یا که فراموش می‌کنی؟!

برگرد پیش ِ بیتِ پُر از گُر گرفتنت
مرهم بذار روی من و تاول تنت

از عمق ِ هر نفس/بکِش این خاطرات را
آرام‌تر بگرد من و جای پات را