• پیش‌خوان
• بایگانی
• ویژه‌نامه
• انتشارات
• 

  شماره نوزده » ترجمه
 یاسمین حشدری » سه ترجمه از بیلیتیس » بی‌تابی

«بیلیتیس» شاعره‌ی ۷۰۰ پیش از میلاد بوده در غرب یونانی‌نشین آسیای صغیر. ۱۶ سالگی گذارش به جزیره‌ی «لسبوس» که مهد سکس و هنر بوده می‌افته و اونجا محضر «سافو» شاعره‌ی نام‌دار اون دوران رو درک می‌کنه و دلبا‌خته‌ش می‌شه و... واژه‌ی «لزبین» هم از نام همین جزیره گرفته شده. اشعار بیلیتیس که کهن‌ترین شعرهای ثبت شده‌ی همجنس‌خواهانه‌ی زنانند رو ۱۳۲۸ «شجاع‌الدّین شفا» ترجمه به فارسی می‌کنه که نایاب شده. اینجا سه‌ شعرش رو «یاسمین حشدری» از انگلیسی ترجمه کرده که می‌خونیم. «مناسیدیکا» هم که تو شعر دوّم اشاره بهش می‌شه، معشوقه‌ش بوده.

۱) بی‌تابی

 از میان گریه‌هایی که در آغوشش ریختم
 سوزندگی‌ام را جاری شده بر شانه‌هایش احساس کرد.
 قبل از این‌که اضطراب مهلتم دهد تا چیزی بر زبان آورم.
«آه من کودکی بیش نیستم و مردان جوان بی هیچ نگاهی از کنارم رد می‌شوند.
 کی می‌توانم سینه‌هایی داشته باشم زیبا و جوان مانند تو، پیراهنم تاب بردارد آن‌چنان که آنها را به هوس بیاندازد تا بر آن بوسه زنند؟
 چشمان هیچ‌کس تشنه نیست آن‌گاه که پیراهنم از دست رها می‌شود.
 هیچ کس به گل‌هایی که از موهایم فرو افتد دل نمی‌بازد.
 هیچ کس نمی‌گوید مرا خواهد کشت اگر لبانم لبی دیگر را لمس کند»
 با مهربانی جواب داد: «بیلیتس، دوشیزه‌ی کوچولو
 تو مثل گربه‌ای در مهتاب گریه می‌کنی
 بی‌خود نگران چیزی نباش. چرا که دوشیزگانی که بی‌تاب‌ترند دیرتر انتخاب می‌شوند.»





 ۲) گمان مبر که دوستت داشته‌ام
 تو را خوردم آن‌چنان که انجیر رسیده را
 نوشیدمت همانند شربتی از آب سوزان
 بدن شهوانی‌ات مرا در بر گرفته.
 خودم را با تو سرگرم کرده‌ام؛ با موهای کوتاهت و پستان‌های نوک تیز روی اندامی ترکه‌ای
 نوک پستان‌هایت سیاه‌تر از خرما
 زن همانند عصاره‌ی انگور تشنگی را فرو می‌نشاند
 آه تو خوابیده‌ای میان بازوانم مثل شبحی از محبوبی دیگر.
 تو را نمی‌شناسم.
 چرا که بین جسم تو و من رؤیای سوزان او مرا مال خودش کرد.
 تو را همانند یک زخم در آغوش گرفتم و به یاد او گریستم
«مناسیدیکا! مناسیدیکا! مناسیدیکا!»



۳) هم‌آغوشی دیوانه

 دوستم داشته باش نه با لبخندها و فلوت نواختن یا گل‌های بافته شده
 با قلبت   با اشک‌هایت
 آنچنان که من دوستت می‌دارم، با آغوشم، با گریه‌هایم
 وقتی سینه‌های تو در سینه‌های من حرکت می‌کنند، و من اشتیاق تو را احساس می‌کنم
 وقتی زانوان تو از پشت به من هجوم می‌آورند
 دهان تشنه‌ی من دیگر حال تو را نمی‌فهمد
 در آغوشم بگیر آن‌چنان که من در آغوش می‌گیرمت
 نگاه کن، ما در شب غلت می‌زنیم و هیچ شمعی نیست.
 اندام سوزناک تو را می‌فشارم و آه و ناله‌ی مداومت را می‌شنوم
 ناله کن، ناله کن، آه ای زن، ناله کن
 اِروس این رنج سنگین را به ما هدیه داده
 عذابی که در زایش کودک تحمّل می‌کنی
 در این همخوابگی کم‌تر از رنجی است که در پدید آمدن عشقت دچارش می‌شوی.