• پیش‌خوان
• بایگانی
• ویژه‌نامه
• انتشارات
• 

  شماره هفت » شعر
 اعظم حسینی » یک شعر » گوشه‌ی سمساری

گوشه‌ی سمساری
مردگان گپ می زنند

پوتین : آخ چقدر دلم لک زده
برای کوبیدن
تو دهن هر چی حرومزاده‌س

چتر : دو تکه چرم و
این گنده گویی‌ها !
من اما عاشقم
عاشق آسمان
دیوانه‌ی ابر
تشنه‌ی روزهای خیس

قفل : خیس دیگر چه صیغه ایست !
روزها همه عین هم‌اند
خوابم را زیاد کرده‌اند
به خیالبافی پناه می‌برم
و از تماس یک دست جان می‌گیرم و
گشوده می‌شوم

میز : باور کنید
من یکی خوشحالم
از این که کنارم گذاشته‌اند
دورم را می گرفتند و
حرف می زدند
روی سرم
خمیازه‌ها فرو می‌ریخت
سرخ‌ها تبعید می شدند
زردها
تقسیم
سیاه‌ها
تکه تکه
یهودیان
صابون دستشوئی فاشیسم
و هملت
قربانی تردیدهایش

آژیر قرمز : آهای
مگر نمی شنوید
این منم
امپراطور آوازه‌خوان
می ترسانم و
پناه می‌دهم
اطاعت از یادتان رفته است ؟

ساعت : این که بود ؟
حکومت بر سرزمین مردگان ؟!
چه افتخار حقیری !
نگاهم کن
نبضم نمی زند
زمان مرده‌ام
و تو
خاطره‌ای هستی
از یک وضعیت قرمز
حالا ساکت باش و
بگذار بخوابم .

گوشه سمساری
مردگان
مکث می کنند .

اعظم حسینی : از کتاب بالاخره یک روز ؛