DATE: ۰۱/۱۷/۲۰۱۰ ۰۷:۰۷:۲۰ ب.ظ.

نامه ای انتقادی به وضعیت شعر امروز

اغلب این حرف های سطحی- که می زنند. شبیه ِ کار کودک ِ تازه واردی است که هنوز تکالیف شبش را برای تمرین در نوشتن الفبا تکرار می کند! این گروه تازه به حیات در آمده- روی هم رفته شوق دروغینی و کوشش ِ عجیبی - برای تولیدات بی اساس و بی مایه ی خود در نهایت شتاب و عتاب دارند. آدرسی را که می نویسند دو کوچه مانده به ناکجا آباد است!

اکنون

به حال ِ شعر ِ سرشکسته ی خود

گریه سر دهید!

بنالید ,

وا مانده و خجل

و سهل وسرد.

بخوانید

بی تپش ِ درد ,

بیابـیــد

در سوگ نامه ی بر باد رفته تان...

شــکست را.

DATE: ۰۱/۱۷/۲۰۱۰ ۰۷:۰۷:۲۰ ب.ظ.
با این موضوع که یه سری نمی دونن که برا چی دارن مجموعه می دن و جایی نیستن که مجموعه بدن و این شتاب یا عتاب رو نباید داشته باشن نمی تونم ارتباط عقلانی برقرار کنم آره دقیقا ارتباط عقلانی!
می تونی من رو احمق یا نادان خطاب کنی.
اتفاقا من نظرم اینه که باید با شتاب عمل کرد و این روزا رو با سرعت بیشتری گذروند اضطراری که در به هرزه گی کشاندن دایره ی ادبیات جان می بینم اینه که به این نوشته ی تو واکنش نشون بدم . از طرفی هم با ایجاد این جور پرسمان ها در فضاهای خالیه همان دایره! موافقم در هر حال هر کسی داره کار خودش رو می کنه