• پیش‌خوان
• بایگانی
• ویژه‌نامه
• انتشارات
• 

  شماره هفده » شعر
 امیر خالقی » یک شعر » موج بی‌زبان

موج بی‌زبان
فراری از صحنه‌ی سقوط باران
مستِ لیس بازی با هوا، به لب‌های آهنین که می‌خورد
می‌لرزد تور ِ دامن دریاچه‌ی بی‌بهار من
ماه ابرو به هم می‌کشد
با پنجره‌ای داغ در سینه/کلاه آهنین ای که پیاده شد از سرم
دیگر سواره بودم... برانکارد
.
.
زبان می‌ریزی
دستم می‌اندازی
و من تو را به یک فنجان قهوه دعوت می‌کنم
با نت‌های سیاه بخت استخوان‌های پام
که در هر گام
ویلچر صدایم می‌زند
.
.
گوشت‌های بی‌موی خوک حرامم
ربطی به روابط حروف این تقویم ندارد
چنگ با ماهیچه‌های دوقلوی زمخت
پیانوی دنده‌های کرک‌دار ِ لطیف
و سیب‌های سفت سبیلو / با هایلایت جو گندمی دنده‌ها
نزدیکی‌های حفره‌ای که به مادرم می‌رسید
هَس هَس آرشه ... نت‌های سکوت
خوابیده‌ای روبرویم ... بلند شو/ از مرده‌شورخانه می‌ترسم
جیغ‌ام ...گوشماهی از دیواره‌ی بیمارستان می‌آورد
بیا برای پاسارگاد تیوپ بی‌اندازیم...
.
.
.
شکر می‌خورم
سیگارهای تقلبی هاوانا
در قهقه‌ی سکوت صندلی‌ها
با قهوه‌ای کافی‌شاپ برادر می‌شوم
به پرده‌ی مه کف فنجانم فوت می‌کنم
- سلام... کجای فالم لمیده بودی؟
و قصه می‌بافتی
تا آنقدر کلفت، که رستم هم جواب سلام مان را نداد
و سهراب ِ آغوشم در این زمستان عرق انداخت