• پیش‌خوان
• بایگانی
• ویژه‌نامه
• انتشارات
• 

  غیاب » شماره هفده
 مجید یگانه » ویژه‌نامه » کولاژ مرثیه‌خوانی برای دوستم بدون همکاری شاملو (بهمن جواهرچیان)

رفت؛ در رفت و آمد ِ ستاره          ، بنفشه
درد ِ قرضی‌ام، مرا بفروش
نامت را در دستت به من بده
مردگان ِ بهمن           جواهرات ِ زنده بودند
بسان ِ جنگلی از ستاره‌ها بود           بهمن جواهرچیان
تو رنگ همه شدی روی فلوت‌ها، قدم‌زنان
به خاطر ِ یک برگ            به خاطر ِ خاطره‌ی خاموشت
برای پرستوهای خفته در سینه‌ات
آسمان ِ بزرگ ِ آرام
به یاد آر            از تو سخن می‌گویم
از تو به تو مردن حتی
زندگی مفهومی است درباره‌ی هیچ
و این             ورد ِ اسبان ِ تک‌شاخ است.
دریا نیز می‌میرد.
مرگ               نام تو را که دید            شرمنده بود
وقتی در گذرگاه ِ‌پرندگان بودی
زنجیرهای خواب در خورشید ِ خندان
یاوه         یاوه        یاوه
آتشفشان ِ خاموش ِ شعرم در خاکستر است.
وجودم درگیر           درگیر شده.
تو مفهوم ِ بی‌دریغ ِ مهربانی.
افسوس          هزاران‌بار       آه
کاش یک لحظه می‌توانستم             ای کاش.
تمام ِ شب‌ها بر رودی از ستاره‌ها              می‌گذری.
شب نیست           ماه نیست
تو عشق را برای بهترین ِ زنان خواستی
که تن زدن از فرو رفتن           تو بودی و شدی.
تو عاشقی!            آرامی!            شاعری!
دریغا پیرآهن‌کوه‌مردا که تو بودی
با نازک ِ نهال ِ دستانت.
چون قلعه‌ای عظیم در قلبمْ محکم              فرو نشسته‌ای.
چه فروتنانه بر خاک می‌افتم
که مرگت زاری ِ هزاران ستاره بود.
من صفر ِ یگانه‌ی سستم          بر خار ِ خون
بی‌چرا           زندگانم
مرگت           عاشقت شده بود.
نیلوفر و رویا در تو بود   پر طبل‌تر از مرگ.
منْ        مرد را سرودی کردم.
آه            پیش از آن‌که در اشک غرق شوم
چیزی بگو              چیزی بگوی.