• پیش‌خوان
• بایگانی
• ویژه‌نامه
• انتشارات
• 

  شماره هفده » شعر
 علی میرکازهی » یک شعر » لمیدن در کوپه‌های صبح

لمیدن در کوپه‌های صبح را دوست دارم

فکر کردن به چند لیوان را
این آخرین سفر      خیلی خسته‌ام کرد
بلوغ دختری
از کوپه‌ی بغلی
به چمدانم لغزیده
که بوی سواحل شرقی می‌دهد
چمدانم سنگین بود.

تَرَق تَرَق تَرَق     تَرَق تَق تَق
تجمع چند تابوت
پایان اعتصاب را     تایید نکرده.
و
کلکسیون‌ها
          از پی ِ کلکسیون‌ها
بلکه برای گناه و درد.

پرده‌ای سفید     اینجا    تو نیست     دل!
شیطان رفت
تا جایی زیر باران بایستد و
برایم دست تکان دهد
او
پستان‌های نامفهوم زنی را      برای من گذاشته.
شب‌های سردی در راه است
پایین پنجره‌ای که به کوچه بسته می‌شود
بنشینم زیر پالتویم کز کنم
توری ِ آبی رنگ     با تمام زوایای ناممکن
پیراهنی راه راه و
نفس‌های کوتاه کسی که در اتاق خوابیده است.

این موقع ازسال     اندوهم فصلی‌ست
و بی‌تابی ِ گنجشکان فصلی‌ست.
پروانه‌ای چرخ بزند
روی شانه‌ام بنشیند