• پیش‌خوان
• بایگانی
• ویژه‌نامه
• انتشارات
• 

  شماره هفده » داستان
 نیما صفار » یک داستان » دوستی

توی شلوغی ِ بازار بود و آدم‌هایی بودیم که بیشترمان را به اسم می‌شناختیم. برّه‌ای که کرّه‌اسب هم بود با چندتای دیگر دنبال صاحبش می‌رفت که به فروش برود.
- برّه‌ای که کرّه‌اسبی، می‌خرنت که چی بشی؟
صاحبش گفت: واسه قربونی می‌خرن.
چاقو همراه داشت که همانجا کنار آب سرببرد.
- این که قدّ یه اسب اسباب‌بازیم گوشت نداره!
صاحب ِ غم‌زده جواب داد: چه کنن مردم؟ فقیرن. همین یه کف دست گوشت رو نذر می‌کنن (آن‌وقت‌ها هم بشردوستی رواج داشت).
مرد خاورمیانه‌ای فقیر داشت نزدیک می‌شد و چشم به این یک کف دست گوشت هراسان داشت که خوب می‌دانست قرار است سرش را ببرند.
هر چی تو جیبم بود رو کف دست صاحب برّه و چاقو و کرّه‌اسب گذاشتم. خواست چاقو به گلوی دوستم بگذارد که خودم را انداختم وسط: فعلاً نمی‌خوام بکشمش
خجالت کشیدم بگویم از کشتن منزجرم و ککم از کشته شدن کشندگان نمی‌گزد. باقی پولم را با دقت و تقوی حساب کرد. برّه‌ای که کرّه‌اسب بود را زیر بغل زدم، خارج شدم، همراهانم عوض شدند و در روزگار خودمان هستیم.
حالا بیشتر او یک اسب اسباب‌بازی‌ست. پوست رویش مثل برّه پرز دارد و خاکستری‌ست و جای این که مثل کرّه‌اسب‌ها پاهایش بلندتر از بعدهایش باشد، مثل سگ پاکوتاه بدن سوسیسی دارد.
گذاشته‌امش روی طاقچه و با همه‌ی این اوصاف مرا نگاه می‌کند.