• پیش‌خوان
• بایگانی
• ویژه‌نامه
• انتشارات
• 

  شماره هفده » شعر
 وحیده سیستانی » دو شعر » آمدنت هندسه‌ی معوّج کوچه را

۱)
 می‌روی ...
 آمدنت
 هندسه‌ی معوّج کوچه را    شکر کرده است
 با چای و نان داغ و کش آمدن عسل!
 قاشق که می‌زنی
 بوی شهد
         از آجر نامرتب کوچه بخار می‌شود
                                روی لب‌های ما می‌نشیند
#
 و ...
 می‌روی
 فاصله‌ی شیرین جاده را زیر می‌کشی
 دو خطّ موازی مارپیچ
                       به کندوی من می‌ریزی
 بُعد دوری‌ست خیابان
 و جای ترمزهای بی‌دریغ تو   جان کوچه را   شکرریز کرده‌ است

 ۲)
 « عبور »
 عبور؛
 ردّ‌ی‌ست
 کشیده    روی سُر ِ سَرپنجه‌هاش
 عمیق،
 درون کاسه‌ی گود ِ پاشنه‌ای درشت.
 و یا
 عبور
 وسواس منظم ذهنی‌ست در عدد.
#
 مسیر؟
 عابری‌ست
 شعاع بی‌نهایت دایره‌ای‌
                          آن‌سوی بلندا
 و خاربوته‌های ترش تمشک
           به خون مذاب سرپنجه و پاشنه‌اش.
 میان ِ وسوسه‌های درّنده‌ای‌ست،
                            این شکاف عمیق
 
 جنین‌های کال پیرزنان مرگ
 خرامان و مست،
 به خواب‌های نهالین؛       دو زانو
 با خنده‌های جوان‌تان
 بهار را،
 از پس بار ِسنگین سیاه‌سرفه؟!
     زمین
        به جشن پرستوی    جاری خواهد رسید.