• پیش‌خوان
• بایگانی
• ویژه‌نامه
• انتشارات
• 

  شماره شانزده » شعر
 منصور جعفری خورشیدی » هشت شعر » با چشم مار در کمین

۱
با چشم مار در کمین
زخمه از آسمان
می‌زند
سیاه خفته
در اندوه خاک
نبض آب را
بگیر
مرا میان آینه
تکثیر کن
زیرا، نفس یوسف
در من می‌روید.

۲
این جا
شبنم شبانه
متن کبود خاک را
در بستر بهار
دیوانه می‌کند
وقتی شکوفه‌ها
روی خرمن ماه
خیمه می‌زنند.

۳
شب همیشه
دهان گشوده به باران
سکوت سایه
سپیدار می‌شود در آب
مرور مرگ اگرم بود
هوای حا دثه بی جا
کناردست تو
آویز می‌شود تن‌ها

۴
به حس ریشه و
آشوب برگ‌ها سوگند
کمی پرنده و
تصویر دست و
اندکی پرواز
برای من کافی است

۵
طرح ساده‌ی یک گل
با جلوه‌های جدید
لبخند دشت را
سپس ِ زمستان مست
می‌شکند
تا هوش علف
در صدای باد
بهار دوباره
میان چشم‌ها
دیده شود

۶
به عصمت آینه‌ها سوگند
که شکوفه‌های خسته
بلوغ خود را
در چشم‌های بسته
می‌جویند
این جا میان دشت
در خیال گل
سقوط می‌کند
تنهایی عظیم برگ و
بهار خفته
در آغوش آسمان

۷
این جا
بازوی نور و
بازی کودکان
پرا کنده می‌شود
با ترانه‌هایی که-
بوی سلیمان دارد
و طلسم افسون
در گیسوان بلقیس
می‌ریزد

۸
حیرت دشت
به امضای آب
معنا می‌شود
در جشن قطره‌ها

بهار ۸۶