• پیش‌خوان
• بایگانی
• ویژه‌نامه
• انتشارات
• 

  شماره شانزده » شعر
 هوم بَزی » سه شعر » از شکل ساده‌تر

۱)
  از شکل ساده‌تر       یک عینک روی میز و حتماً کتاب و کاغذ    زن هم باشد      و بنویسم
 
 مردی درلانه‌‌ی لک‌لک‌ها خاهد خابید و بعد خودش را کشت       با ارتفاع
 زنی در لانه‌‌ی لک‌لک‌ها خاهد خابید و بعد خودش را نکشت     زن خاهر ِ لک‌لک‌هاست
 
 موهایم را به باد می‌سپارم تا آواز بخانم         با روزنامه‌های عصر
 
 من به انزوای موهایم در زیر روسری‌ام معتقدم وقتی پروانه‌ای برای نشستن رویش کافی‌ست تا ساده‌تر     زیست کنم در خودم:
 
 گریه‌های زنانه‌ام    شکل ِ تمام ِ زنانگی‌ام در پس ِ چادر جا می‌ماند
 
 چادر مثل ِ سیاه       سیاه مثل ِ تاریک        تاریک و لزج مثل ِ زهدان          زهدان مثل ِ زن
 
 زن تند می‌رقصد با هیستری‌ی شدید در اتاق ِ ساکت و نیمه‌تاریک
 سیاه‌پوش با انگشت ِ سبّابه چراغ را روشن می‌کند       هیچ‌کس نمی‌رقصد
 
 روسری و مانتو می‌پوشد برای خرید ِ سبزی و چیز‌های دیگر از خانه خارج می‌شود.
 اتاق روشن است، لامپ ِ کم‌مصرف هم
                                                                   ۱۰:۱۰ شب دوشنبه

۲)
به آرامی و مستحیلِ در رنگ
پیشاپیش از اندازه                  صورتِ در خودش ریخت
                     راوی خودش را قدمید به جلوتر ِ صورت ِ شاهزاده‌یِ ایرانی
تعلق‌پذیر ِ روایت و روند جمع ِ قهوه می‌خورند در خانه
 به که بمانیم    "انگشت انگشت"   وُ رفتیم
                   خاطره‌ی ملی را
رهیافت ِ به خط ِ این  میز
حنجره‌ی "این"
                 ↓
                 از ریخت
تبسم یاد وُ در ما نبود   "این"
                 به سخره
   صفحه‌ی مسطح در سطح  و  رید ِ اشک
با به از رد   و   گُذار
 
رفتار شیِ در روبرو در ادامه‌ی خیابان است
                                         و باد
ایمان ِ تشییع با جنازه است که بایدست      و همه فهمیدیم
 ما به التفاوت
 
                            
                                          این تکه از دریای ِ متن مال ِ من است
ماضی:
                      من یک آینه هستم و دیوار
                     بعدن هم هستم با خودم
                            و "نه"
شُد و پاییز بود و همه چیز
      ریزش واژه بر آب
       ط    ن    ی    ن
غلط انداز  وُ خاصیت ِ سطر ِ جهان بر کاغذ و موسیقی وُ در ما --
                             رفتار لمس
                                    مشقِ خطوط:
بچه گربه می‌دوید و دوید تا جایی که دیدم
و کلید آبی گُم شد
 بی‌واسطه از خورشید و بیهوده‌گی
غروب ِ خورشید.
                                          
                                              ۱۳ آذر ۸۶
                                              عصرِ سه شنبه  ۴:۴۵ دقیقه

۳)
«روسپی تر از باران منم»
 
بانوی ِ صندلی ِ آرام         بود
یک‌باره‌گی     یک بار اتفاق اُفتاد و خیلی بیشتر
 با چشم‌های مومیائی
تکرار ِ
بِجغرافیان خودت را           مکان‌تَر از حالا     اینجا‌تَر    وَ نزدیک
زن به تاخیر می ‌ُفتد
  تَر از آنکه فراموش بشود
 اَنگیزاننده‌ی ِ بعدی به مرگ       إجرائی ِ مرگ
        زِگیلِ شَکیل
 زُمُخمت ِ بعدی ِ آویزان اَز رنگ
       رنگ ِ نارنجی
    کم اَز آنکه قائِل باشیم
     به آهستگی وَ صندلی‌های ِ دُچار به نِشیمنگاه
مُچاله‌ی ِ در زن‌اَم
  زنِ مُچاله در زهدان
شکلِ تهاجم نمی‌گیرد    اَعصاب ِ مفرط ِ ۲ شقیقه‌ی ِ کِناری
 
برمی‌گردیم به اِمکان ِ رویش ِ یک گُل روی ِ مَقنعه‌اََم، خُدا کُنَد گُل ِ یَخ باشَد با زَمینه‌ی ِ مِشکی  اُوه چِقَدر شَبیه ِ یک گُلِ یخ ِ روی ِ مقنعه‌ی ِ مِشکی می‌شود این گُل ِ یخ ِ
روی ِ مقنعه‌اَت
مقنعه مرا گُم می‌کُنَد مِثلِ همیشه  وَ تنهائی  گُم می‌شود  اَز همین جایِ دَر تا پَرنده‌ای که هیچ بال نَزد وَ نداشت ِ توی ِ قفس ِ بغلِ دَست ِ مسافر ِ کِناری‌اَم
 نِگاه ِ خیره به دیوانگی ِ صِدا
 لولای ِ  دَر
     شِکل ِ کلمه‌ی ِ  "اَرِّه"
     لِیدی ِ تُرشیده     چاقوی ِ خون ِ چِکه چِکه را می‌شویَد
   دَر فَواصِلِ آینه:
 
     ایستادَن ِ دَر آینه
   تا یادم نرود که من یک زن هستم
   تکرار زن در خودم همراه ِ زنان ِ دیگر          کُلونی ِ زنانه
 
سکوت ِ روزه‌دار ِ جُنون ِ تَنَفُس
 
زمینه‌ی ِ اِستنشاق ِِ اَز مرزهای ِ کشوَرَت
 
 بالا آوَردِه‌گی ِ مطبوع ِ ملال زَده
 
 دیوار ِ دیوانه           به درخت اِشاره دارد
اَگر یادَت بیایَد
 کودک ِ در روبرو نقاشی می‌کشَد    بُلند بُلند
کودک به نقاشی اِشاره می‌کند      ←       مامان درخت ِ من جیغ می‌کشه
     جیغ ِ درخت
همین وَسَط‌های ِ آسِمان ِ دیروز   پرنده‌ای خودکشی کرد با جِت ِ اَز روبرو آمد
 
فِقدان ِ مرگ ِ  در تن      اَز لَحاظ ِ کم‌تَر
      خودکشی ِ  با برداشت ِ آزاد
 
جَهان در من سوگوار اَست به تنهائی
اِنتظار ِ در من مرگ اَست به تنهائی
اِبتدای ِ صخره
بالا رَفتن  ↓
من به  جَهَت‌ها  اِحتِرام می‌گذارم