• پیش‌خوان
• بایگانی
• ویژه‌نامه
• انتشارات
• 

  شماره شانزده » شعر
 محمدحسن نجفی » دو شعر » دردی‌وار

۱) دردی‌وار
دریا پنجره؟
را به روی ساحل؟
بست؟
نه!
هنوز ادامه دارد.
ادامه دارد هنوز.
- بعد از هنوز، حرف دیگری
هست که از زمان ِ الفبا گریخته -
گریه‌کنان گریختم
از خودم
که تو بودی
من توام، تو - امّا - منی، ای یار؟
برو از بر خویش
مثل میوه‌ی پخته‌ای که می‌رود از شاخه‌ی خویش
در باران گیرم
یا خزان خزان
دور نشویم از اصل مطلب

دریا
شد
در دیوار خودش
- دردی عمیق و درونْ‌استخوانی -
غرق.

۲)
من
آلیاژ ِ
آهن
و
شدن
ام.
■■■
بودن
برای‌ام
تاریک است. شکل اتاق کسی که تاریخ را نوشته و
یه آبم روش.
■■■
[مفهومه؟ یا یه جور دگر بگویم که بارها؟!