• پیش‌خوان
• بایگانی
• ویژه‌نامه
• انتشارات
• 

  شماره دوازده » داستان
 شقایق موذن » یک داستان » مو سفید

یک شهر زیبا بود. یک طرفش زیبا بود و یک طرف دیگرش اصلا زیبا نبود. یعنی نمی‌دونم چه جوری بود که یک آدم تنبل توش بود! اون یک بچه‌ی کلاس اول بود.
یک روز که او رفت مدرسه، «همه کتاب بخوانید» را از توی کیفش درآورد.
وقتی او یک درس را خواند همه‌ی بچه‌ها او را مسخره کردند. وقتی که به خانه رفت شروع کرد به درس خواندن. یهو دید موهایش سفید شده! تا شب داشت درس می‌خواند. تا نصف شب هم درس خواند. ناگهان دید که ساعت شش شده است. او زودی آماده شد و رفت به مدرسه.
وقتی که «کتاب بخوانیم» را باز کرد، درس لاک‌پشت و مرغابی‌ها را خواند. خیلی زود و سریع او درس را خواند. آقای مربی گفت:
«تو چه‌جوری زود آن درس را خواندی؟»
او گفت: «من که آن روز به خانه رفتم شروع کردم به مو سفید کردن. برای همین خیلی زود درس را خواندم.»
و از آن روز به بعد آقای مربی اسمش را گذاشت، موسفید.
از آن روز به بعد همه‌ی بچه‌ها او را مسخره کردند و به او گفتند: هو هو موسفید.
بچه‌ها خیلی حسود بودند.

۵/ ۸ ساله، کلاس دوم دبستان، تهران