• پیش‌خوان
• بایگانی
• ویژه‌نامه
• انتشارات
• 

  شماره دوازده » داستان
 محمّد جهانی » یک داستان » در این جزیره صدای «ز» می‌آید.

در این جزیره صدای «ز» می‌آید. مردم ِبومی ِاین‌جا لب‌های‌شان رشد می‌کند و مجبورند هر چند وقت یک‌بار با تیغ بتراشندشان. شاید به همین خاطر است که به جای «خ» صدای «ز» می‌آید. به هر حال تا قبل از من هیچ‌کس نمی‌دانست که بر روی کوهی از ذغال‌سنگ زندگی می‌کرده است. من خاکستر ِاوّلین آتش را برای شادی ِاموات ِدایناسورهایی که احتمالاً با آن مخلوط بوده‌اند به دریا می‌ریزم. پارتی‌اش را هم دارم. ایرج‌مان سال‌هاست که آن‌جا غرق شده است. من به این فکر می‌کنم که تا آخر داستان این تنها رابطۀ من با دریا خواهد بود. یعنی این‌جا یک جزیره نیست. یک شبّه‌جزیره است. پس باید ۱۰۰ متر جلوتر بروم. اِ
این‌جا ایتالیاست. اینجا ایتالیاست؟ یا باد است که در آستین ِمن می‌پیچد؟...

... محمّد جهانی پاییز ِ۱۳۸۰