• پیش‌خوان
• بایگانی
• ویژه‌نامه
• انتشارات
• 

  شماره دوازده » داستان
 علی کریمی کلایه » یک داستان » بی‌خوابی

     خوابم نمی‌برد. فکر و خیال امونمو بریده بود. پاشوی حوض نشستم و سیگاری آتیش زدم. شب سوت و کوری بود، فقط ننه وقت و بی‌وقت سلفه می‌کرد، اوضاع سینش روز به روز بی‌ریخت‌تر می‌شد و دستم به هیج‌جا بند نبود، تا حالاشم با جوشونده‌های بی‌بی و نخسه‌های دوعانویس سرپا بود، شده بود پوست و استخون، سهلۀ کفترا هم که دیگه نه قلف می‌خواست نه تیمار. کی فکرشو می‌کرد من که خاطر یه پاپری سمسار سر کوچه‌رو ناکار کرده بودم و بعد عمری قِصر در رفتن بی‌خود و بی‌جهت عکس و پلاک شده بودم یه روز مجبورشم دونه دونشونو حلال کنم که ننه بخوره و قوت بگیره، این دکترای بی‌دینم که اول پشت سبزو می‌بینن بعد مریضو، والا اول و آخرش بایس تو مریض‌خونه بخوابه تا رفع بلاشه، با قالپاق دزدی هم که نمی‌شه خرج دوا دکترو داد.

     ته سیگارش را انداخت توی حوض. ماهیها به هوای غذا به سطح آب آمدند و دست از پا درازتر برگشتند. باد از شکاف پنج‌دری وارد اتاق می‌شد، بوی نا می‌گرفت و برمی‌گشت.

     مرد کتش را برداشت. پاشنۀ کفشش را کشید. موتورش را تا انتهای کوچه هل داد.

     خوابم نمی‌برد، بابا رفته بود مأموریت و مامان هم تو اتاقش خواب بود، دوست داشتم تلویزیون ببینم ولی ساعت از نُه خیلی بیشتر بود و حتماّ دعوا می‌شدم، حوصلم سر رفته بود و از پنجره به حیاط نگاه می‌کردم که یکهو یکی از دیوار پرید تو،عین فیلمای تلویزیون، فقط جوراب رو سرش نداشت تازه یه فرق دیگه هم داشت درو باز نکرد دوستاش بیان تو. از تخت اومدم پایین، یواشکی رفتم در راهرو رو باز کردم تا یه‌وقت شیشه‌رو نشکونه مامان بیدار شه. پشت در قایم شدم تا خواست بیاد تو پریدم جلوش، خیلی ترسید، چاقوش‌رو گذاشت زیر گلوم، عین فیلمای تلویزیون، انگشتمو گذاشتم روی لبم و گفتم هیس بعد جای طلاهای مامان و پولای بابا رو نشونش دادم، همشو برداشت، پام خورد به گلدون مامان بیدار شد، من و اون از در پشتی فرار کردیم، عین فیلمای تلویزیون.