• پیش‌خوان
• بایگانی
• ویژه‌نامه
• انتشارات
• 

  شماره دوازده » شعر
 الهام ملک‌پور » چهار شعر » حالا اگر زنی را بچرخانی و بچسبانیش پشت در

حالا اگر زنی را بچرخانی و بچسبانیش پشت در
در را ببندی و  دوباره عاشق شوی
صدای تو
سیمان
دیوارهایی که ستون‌ها را  اگر چرخیدنی باشد
چرا که پر از چرخ است این گردون
که گرد سال‌های بی‌پدر  کنار نخلستان
                                                   کنار هر جای دیگر می‌توان باشیدنی
کنار مست می‌خواهد و
حالا که این خط‌های    بی‌کشش به میل انحنا
چرخی به دور زاویه‌های
که گرد است گردون و پر از چرخ است
بالا اگر بیایی
اگر نشسته نباشد
که به راست خوابیده تا روز مبادا
چه کسی؟
کدام را؟
اگر که بچرخی و میانه بگیریش
راست تا بالا
 و این هوا عجب است که نمی‌بارَدَت
باریدنی که پشت در هزار چلچله
چه پیش می‌آید
هزار هزار و من که  حرامم به لب‌ها پوسته انداخته
روی تنِ شب
شب که حرام است و  خانه به دیوارهای من

من
از باران می‌کشم نیل را به سویی که نخوابد
خوابیدنی از کدام شب
که مرثیه به روز بقاست      صورتِ تو

تو
چه باریدنی
که اگر بچرخد گردون
چه گردیدنی
چه ببینی که در به پشت خوابیده
و زنی چسبیده

من
مدام شعر خوانمش
خوابیدنی که به پشت در که پنجه بخوابد

سرمه روی دیوارهایی که ستون‌های من اگر
و جای در بشقاب شبدر چارپر
شبی که
             شب باران می‌باردت
             شب شعر می‌خوانم و
             پشت من کسی‌ست
                                   اگر    بچرخد گردون
پایین
پایین تر

----------------------

نفرین‌نامه ۸

روی هر آبی لکه‌های قهوه‌ای پاشیده باشد
تپه‌ها وقنی بره‌ها را سیر می‌کردند
و هر جنبنده‌ای زیر تکه‌های ابر از زمین خالی بود

در خیابان خط‌هایی به چشم می‌خورند
و تیرهای برق دیده می‌شوند
از هر مغازه آدامس بادکنکی می‌شود خرید
ظهر وقتی اتوبوس‌ها از حرکت می‌ایستند
با یک بلیط در جایی مستقر می‌شوم
ظهر اتوبوس خالی‌ست

همه چیز به موقعیت نوشتاری برمی‌گردد
هر مشکلی مشکل نوشتار است
مثلن برج جهان‌نما وقتی هر مناره اصفهان را از اسم من پاک می‌کند
هر خیابان به کوچه‌های باریک می‌کشد
این‌جا مسئله‌ی پل‌های پیاده حادتر است
لنزهای مرئی ِشهر حروف اسم من را بخار می‌کنند
خداحافظ قهرمان
هر بره‌ای زیر تکه‌های ابر شیر می‌خورد
عاشقم بود وقتی در بخار هر حرف ذوب شده باشد
حالا که پله‌های هر پل را بالا می‌روم تا از پستان هر ابر شیر بخورم
حالا که ظهر است و تیرهای برق دیده می‌شوند
کفش‌های من در آسفالت خیابان گیر می‌کنند
و هر کیمیاگر هر چیز را از حروف اسم من پاک می‌کند
خداحافظ قهرمان

---------------------------

نفرین‌نامه ۷

از جا افتاده‌ام
باید کمی بنوشم تا رفیق شوم    شیوه‌ی نوازش اضلاع
افتادنی به هر زاویه چکش می‌زنم
به هر تیغ تنت ضماد می‌گذارم
افتاده‌ای که ماندنی شوی
ولی نمی‌مانی
قطعه‌ی دیگری را می‌شنویم    و با این که خامه روی بستنی می‌چسبد   تو روی هر حرف نقطه می‌گذاری
من تیر می‌اندازم به سوی     و حوالی هر گونه ارتباط
از تو خسته‌ام
اگر چه خود تو هم خواهی رفت
من هم همین را می‌خواهم
باید بیفتم     بیاندازم خودم را روی نت‌های شوپن     روی تکه‌هایی از خراش جان لنون     باید توی جوب‌های رقیق کمی خفیف شوم    باید
زندگی کنم
زندگی کنم
یعنی این که کلمه از هر خشتی خام‌تر است
من این تزلزل لحن را دوستت دارم
دوست دارم
دوست دارم
من آیا چیزی را دوست دارم؟
دوست داشته‌ام؟

فرشته‌های گچی به خنده‌ام می‌اندازید وقتی آب را تف می‌کنید تا بنوشمتان

فرشته دوست ندارم
مرد دوست ندارم
کوچه‌های بهاری با گرده‌ی گل‌های لعنتی    دوست ندارم
البته دوست دارم که دیگر تو را دوست نداشته باشم
با آن تیغ‌های درخشنده
کوبیدن اعلامیه را روی صورتت دوست ندارم: عزیزم برو برو برو
دوست ندارم
من جایم خوب است
بهتر است گم شوی و این خوب است که دیگر نبینمت
عصبانی
این کلمه‌ی خوبی‌ست
متعلق به من است
دوست ندارم بیشتر از این
تیغ‌های ساده‌ی براق

---------------------

ملیحه ۱۰
«تنها برای کسی که ملیحه باشد»

ملیحه!
امروز آسمان به طعم هندوانه بود. آمدی؛ نشستی؛ ریختم؛ روی تمنّای لب‌هایت. گوش دادم.
چه کسی روی چشم‌های تو خم شده قدم می‌کشد در امتداد بوی جنون؟
من که نیستم؟!
نشد که نباشی‌ها را بنویسم روی این حاشیه‌های قرمز ِخونی. نشد. نشد بنویسم نبودی و من مثل زهر شده بودم بهتر بود. نشد. نشد روی این سطرها دانه دانه ستاره ببارم از سیاه چاله‌های عزیزم. نشد. نشد مرا به انکار پنج حرف بکشی و من کشان کشان به الف‌های تو معترض باشم. نشد ولی شد که غزل نخوانی و من ترانه شوم. شد به جلبک‌های زیبای تو اقتدا نکنم.

من عاشق سرود خوشبختی ماهیان هستم وقتی که می‌گویند:

ای آب که دوستت داریم به تو هدیه می‌دهیم حباب‌های تسلسل را

پی‌وست:
این کار نامه‌ی ۱۰ از سری نامه‌های ملیحه است که در مجموعه‌ای با نام «کتاب خور» منتشر خواهد شد. این نامه‌ها در فاصله‌ی زمانی (۱۳۸۳ - ۱۳۸۱) نوشته شده‌اند.