• پیش‌خوان
• بایگانی
• ویژه‌نامه
• انتشارات
• 

  شماره دوازده » یادداشت و خبر
 سهند آدم‌عارف » بازگشت به نیما؟

فلسفه‌دانی را تصور کنید که برخاسته از سنتِ خشک ِ تحلیلی ِآنگلوساکسون باشد، آکادمیسین باشد، منطق‌دان باشد، ضیاء ِ موحد باشد و بخواهد شعرهم بگوید یا درفضای شعر تئوری‌پردازی هم بکند. ضمن اینکه از طرف شاعر ِ نوپردازی مثل ِحافظ ِ موسوی که می‌خواهد از سنت‌های نیما مثل ِ یک شاگرد-نگهبان خوب و سربه‌راه دفاع کند!، به جلسه‌ی شعر کارنامه دعوت شده باشد. آنوقت یکسری خانم و آقای محترم از جنس ِ بورژوانماهای سانتی‌مانتالیست که همه چیزشان تکمیل است و فقط می‌خواهند روشنفکر و شاعر هم باشند واین‌طور محافل، آنان را سر ِ ذوق می‌آورد، پای منبر فرد فوق‌الذکر بنشینند و حرف‌هایش را تایید کنند و به لطیفه‌هایش لبخندهای ملیح بزنند. این خلاصه‌ی اتفاقاتی بود که روز چهارشنبه ۲۹ فروردین ِهشتاد و شش در شب ِ شعر موسسه‌ی کارنامه افتاد.

و حالا مشروح اخبار:
بخش اول: سخنرانی ِ ضیاء موحد. لُغَز گویی ِ ضیاء موحد. خندیدن حضار. شعر خوانی ِ ضیاء موحد.
شعرخوانی ضیاء موحد. خندیدن حضار. سوال پرسیدن من. بی‌ربط جواب‌دادن ضیاء موحد. پرسیدن سوال دوم از طرف من. جواب ندادن ضیاء موحد. هم‌آوردن ِ سروته ِ بحث توسط ِ حافظ موسوی. سوال پرسیدن یکی از حضار. برآشفتگی ِ ضیاء موحد و بد و بیراه گفتنش به رضا براهنی! سوالی دیگر طرح شدن از طرف ِ من. رئالیست بودن ِ حافظ موسوی و دفاع ایشان از سنت‌های نیما؛ ضمن درست دانستن ِنادیده انگاشتن ِتجارب شعری ِ کسانی مثل بیژن الهی، هوشنگ ِ ایرانی و... به این دلیل که اینان از سنت ِ نیما تخطی کردند، توسط ایشان، بدون اینکه توجه کنند شعر یعنی تخطی. سکوت کامل ضیاء موحد و گفتن تلویحی این موضوع که چون من دکترای فلسفه هستم شما حرف نزنید و بروید الفبای فلسفه را بخوانید.
(انگار که بگوید من ده تا فلسفه می‌دانم و شما نمی‌دانید)
سکوت ِ معنی‌دار ِ من. اعلام ِ پایان پرسش و پاسخ توسط آقای موسوی.
ناگفته نماناد که در حین پرسیدن ِ سوال از طرف ِ من سه چار دخترِ سی الا سی وپنج ساله‌ی! باذوق که استاد استاد می‌کردند از پشت ِ سر، وسط حرفهام گفتند:«ایش... ویش... تمومش کنین آقا!»

آیا به‌راستی هوشنگ ایرانی یا بیژن الهی و پرویز اسلامپور و بهرام اردبیلی و نه شاعران حجم! به دنبال تصوف بودند و اگر بودند به شعرشان چه ربطی دارد. به ما ربطی ندارد ولی سی سال ِ تمام به دلیل ِ دیگرگونه‌بودنشان سرکوب شدند. آیا خود ِ آقای حافظ موسوی به یاد ندارند که در دهه‌ی هفتاد مطرح شدند و دهه‌ی هفتاد در ادبیات ایران دهه‌ای بحرانی بود و مطرح شدنشان به وابسته بحرانی بودن اوضاع بوده که حالا می‌خواهند شعر امروز و حرف خودشان را به واسطه‌ی سنت‌های نیمه رمانتیک ِ نیما تثبیت کنند و رئالیست باشند. اصلا ً آیا نیما رئالیست بود؟ چرا هرکس به محض کمی مطرح شدن و جدی گرفته شدن در ادبیات سعی می‌کند به‌شدت همه چیز را تثبیت کند. این یعنی کلک ِ مرغابی آقا جان! من شاعر آوانگارد هستم اما فقط تا موقعی که اسم در نکرده ام. بعد از آن تبدیل می‌شوم به کسی که از سنت‌ها دفاع می‌کند و می‌خواهد بیماری‌ها را درمان کند. البته خوب ما هم مریضیم که به این چیزها گیر می‌دهیم.

بخش دوم: شعرخوانی یک‌سری شاعر.
بخش سوم: نما خارجی-داخلی-اتومبیل شخصی ِ یکی از دوستان؛ کلوز آپ ِصورت ِآقای موسوی و نصیحت کردن ایشان مارا، برای بازگشت به سنت نیما.
گوییا بیهوده می‌کوشیدیم یکسری‌ها دست از سنت ِ اشرافی ِاسپاسمانتالیسم بکشند. چون یکسری دیگر یکی دو مرحله عقب‌ترند.
آقایان و خانم‌ها هنوز گیم‌آور نشده‌اید!، کانتینیو بزنید و به مرحله‌ی بعدی بیایید!! ما هم به نیما برمی‌گردیم اما به کدام نیما؟ نیما صفار؟!*

*کتاب جدیدش(کم شدن) به صورت پی دی اف منتشر شده بروید بخوانید.