این شعر دارد خفه ام می کند

هنوز دورم
تفنگ ، بی فشنگ کنارم دهن کجی می کند
اعصابم خردلی شده است
خوابم می میرد
در این نئشگی /شاید اولین بارم باشد .
همین نزدیکی های دورم
در گودالی شاید استخوانی پیدایم کنید
یوسف می شوم /نه به قشنگی چهره اش !
حالا از هوا شناسی هم سراغی از من نگیرید
زده ام به چاک / اینجا در چاک زمین
این شعر دارد خفه ام می کند / خالی ام !
مثل این جاده /دارد خالی می رود ...

حمید رضا اکبری شروه -۱۳۸۹/۴/۱۹ –اهواز