نيما صفار
فکر که می کنم خوب می بینم نمی دانمت
خدا بزرگ است می ماند انشاالله
شبی که آسمان خوب
ریسمان حبل الله است بی یعنی ای مخاطب خوب
همیشه روزهای خوب همیشه شب
نبود آن جا
و مردم از کت و کول مردم می افتند
برای قناعت و قانون
برای نان
انگشتان محاکمه انگشتان اجرا مردم چه می گویند ؟
نمی گویید
ما گوش نمی دادیم در اوقات
صدا هم حتّی ؟
تو هم می بینی ؟
اوّل دیگر را می دیدیم و بعد خود ِخود ِخود
که نبود و وود
زبان فاسی خرج زبان فارسی می شود
( جدِّی و سخت نگیر )
جایی هست که من و تو دریم
دریم به فرض رومانتیک در همی
آبم و آبمی و یخ توی آبتم من
حمّال نقشه هاتم بنداز مرا بنداز
درون درد
ما این جا هیچ نداریم برو
همین طور که مانده ای
هراس برای عبادت
جلوه های زیستن برای این که می نویسد و می داند
مهم نیست
تا کی ؟
و تا کی در مراعاتیم هنوز ؟
دل خوش چند قرون ؟ *
سنه ی یک اعشار یک اعشار صفر
ماه من با توست / گوشم با دیگران
توی گوشم نه ! خواهش می کنم
من به عادت کردن آمده ام
سنه ام با پول و سالیان که منم
من چیپم به سان اکنون که تو با گه روزگاریت حال می کنی
من نیستم
من گاهی ما گاهی هایم آنهایت
نیما صفّار اسفند 84
۱۴ خرداد ۱۳۸۵ ۱۰:۰۰ بֽظֽ
نظرات ۷
نیما!چی میگی؟کجابفرستم مقاله رو؟اینکه هیچ جوردعوت یافراخوانی واسه ی مقاله نوشتن توش نیست!الو...الو....
آنیما نیمی دونم چرا چرا نیما
خیلی حسی این کارو نه کارو نه شعرو دوست داشتم. ضمنن آینده نگری کردی عکس گذشته رو گذاشتی
آنیما نیمی دونم چرا چرا نیما
خیلی حسی این کارو نه کارو نه شعرو دوست داشتم. ضمنن آنده نگری کردی عکس گذشته رو گذاشتی
نیما نمی نمی نمی دونم
خیلی حسی این کارو نه کارو نه
این شعرو ازم خوشش اومده.
ضمنن دستتم درد نکنه که آینده نگری کردی و عکس قبلن رو گذاشتی.
سلام.کارهاتون قابل احترامه.
ای وللا شاعر!!!!
من برات مینویسم ۲۰
نظر شما پس از بررسی منتشر میشود.
نظر باید در مورد مطلب حاضر باشد
از كلمات ركیك و توهینآمیز استفاده نشود
نظر نباید جنبه تبلیغاتی داشته باشد
اگر نظر شما حذف گردید و یا منتشر نشد، حتما یكی از موارد بالا را رعایت نكردهاید
این قوانین از تایخ 86/2/22 قابل اجراست.
استهزا و تمسخر آن چه ديگرانش حقوق شهروندي مي خوانند روايت همين ويرانگري است.