صالح سجادي
معرفي شاعر
صالح سجادی. متولد 1355 تبریز فارغ التحصیل مدیریت و برنامه ریزی آموزشی ازدانشگاه علامه طباطبائی تهران.شاعر . کاریکاتوریست است یک غزل از ایشان :
به خواب دور سرم هفت رنگ رقصيدند
يكي شدند. يكي. آذرنگ رقصيدند
غروب بود و هوا هاي و هو كنان رقصيد
و بعد هفت بدن گيج و منگ رقصيدند
هنوز شب نشده كهكشان كمر چرخاند
ستاره ها همگي بي درنگ رقصيدند
فسيل هاي پلاسيده زير رخوت خواب
به نبض حادثه در قلب سنگ رقصيدند
پلنگ مستي، تا پاي بركه آمد و بعد
كنار بركه ، ماه و پلنگ رقصيدند
و هفت شاعر هفتاد بيت نوشيدند
و بعد با غزلي از « پرنگ » رقصيدند
و هفت كودك بر روي موجي از لبخند
سوار گرده ي الا كلنگ رقصيدند
و خواب مي ديدم تيم تيرباران را
كه با تمامي مان تنگ تنگ رقصيدند.
*****
صداي چكمه « شما هفت تن بلند شويد... »
جناب سروان ديشب قشنگ رقصيدند
« بس است، حرف و حديثي، وصيتي، چيزي.»
به روي هفت ورق هفت رنگ رقصيدند
و بعد، « يك، دو، سه ، افراد روبروي هدف»
و هفت كتف كه پشت تفنگ رقصيدند
دم غروب و بدن هاي گيج و بعد، « آتش»
و هفت پوكه بدون فشنگ رقصيدند
ميان خلسه ي زندان و ميله هاي عبوس
دوباره چند كر و كور و لنگ رقصيدند
همان طرف با ديوار و زخم و آتش و دود
دوباره هفت بدن گيج و منگ رقصيدند
صالح سجادی تير 79
۱۴ تیر ۱۳۸۵ ۱۰:۰۲ بֽظֽ
نظرات ۳
من هم توی دانشگاه علامه درس می خونم اما فکر کنم حدودا ۴ سال بعد از تو وارد این دانشگاه شدم ...
نشانی آشناییمان
میدان حر .. کلاس شعر ...
زیبا بود ....
سلام و ممنون از لطفتان
یا حق
نظر شما پس از بررسی منتشر میشود.
نظر باید در مورد مطلب حاضر باشد
از كلمات ركیك و توهینآمیز استفاده نشود
نظر نباید جنبه تبلیغاتی داشته باشد
اگر نظر شما حذف گردید و یا منتشر نشد، حتما یكی از موارد بالا را رعایت نكردهاید
این قوانین از تایخ 86/2/22 قابل اجراست.
قسمت اول غزل کاملا کلاسیک و غناییه. که این قضیه باعث کهنگی زبان و شکل نگرفتن روایت می شه. اما قسمت دوم کاملا روایتمنده و فضای به وجود اومده امروزی، محسوس، عینی، و در کل زمینیه.منظورم از زمینی چیزی در تقابل آسمانی نیست. چون اصولا هر موضوع زمینی میتونه با ذهنیت ادغام بشه و تبدیل به یه فضای غیر کلاسیک آسمونی بشه. به هر حال دو گانه بودن این کار از لحاظ زبانی بزرگترین مشکل این غزله. اگر فقط روی کلماتی که در قسمت اول و قسمت دوم به کار برده اید کمی دقت کنید متوجه خواهید شد که چطور کلمات مستعمل خود به خود ذهنیت شما را به زمانی دور برده اند و مانع به وجود آمدن زبانی امروزی و در واقع سوژه ای امروزی شده اند.با این همه قسمت دوم شعربهتر به نظر می رسد هرچند تکرار یک اتفاق کمی توی ذوق می زند و دست و پای روایت را می بندد.