وحيد ضيائي
شعر آستان پاتكلمه
نه بي شرمي در فراز عطش، صبح را در گلو مي فشارد به تماشاي پرياني كه با عطسه اي از ذهن باد مي افتند. اين بي پايي رفتن شهاب را در منظر تعبير فرو غلطاندن است. عده اي به تداوم بي چوني مي روند و درشتابي بي ته چنين به واژه خطاب مي آلايند در دايره ي مرغان در يابي،:
خطاب در چوني و چرائي نمانده به پيشگاه تو مي رسم در الكل و دستان قوه اي، نوك انگشتان سياه و نخ هايي نامرئي كه بر جاي جاي زخم هايت كه از شعرند مي پيچد و بسته از كمرت تاقرش بدي سالها بعد. توبي چرائي شكوفه – تاسي سرش را بذر مي كاراندي در اخوان لهجه هاي حمامي. به من سر در نمي آوري به پايين مي رسي كه كنگ در آب افتاده ام. دستم كه ذغال كلمه برداشت لكنت تو را گرفت تا آدم به آباداني تنش بيانجامد تا كنون بي سرباري كه چوني و چرائي در او باشد. ديگر حتا سقلمه هاي تبريزي هاي باغچه هم شراب در تهي من، اعتصاب نمي ريزند. زندان در رگهايم جاري مي شود بي سلولي كه تنت را له كنند تا از تبعيد ناخواسته ي بهشتي به نام جهل افتان و خيزان به پاي خيزران دم به دم سينه چاك كني سر در مدار بازي هاي بچه محل هاي بي سرو پا. بي سرحتا بي پا شايد در رديف جاليزها در تگرگ. در تكه تكه شدنهاي آني آنجا كه در مي يافتي شكار هميشه تيهوست وقتي گرگ در تو ميش شده باشد. در تو در آفتابه ها يت. در آنجا كه بي خيال همه ي عمرت مي شنيدي امواج ساحل به قربانگاه هيولاهاي درياها مي برندش و نگاه تو در افق بي كرانه ي ادرار گاهش دريا مي جست. ]صبح كه از خواب پا مي شم / صورت ما (ه) تو مي بوسم / با عطر سبز مشدي / آب مي زنم تو گلدونا / عصر مي شه / باد مي آيد / خنده مي ره / شام مي آيد / آتيش مي شه مغر مي شم / مي پزم و سرخ مي شم / سيخ مي كشي / آب مي شم / بهار مي ياد / بزّك بزك؟
دمبه داري ترك ترك / آينه داري هزار هزار / عمو مغول / آسه بيا / آسه برو سعديه شاخت نزنه / با چوب تر دامنتو / آتيش بيار معركه / هاچينو واچين يه پاتو / چيدم