پیش در آمد

الیوم در شهر ِ فرشتگان یا به روایتی لوس آنجلس و قریه های اطراف ، بر هر آنکس که خود را خواننده و آهنگساز و ترانه سرا و از این دست ! می داند ( به جز چند تن ) فرض ِ واجب آن است که با هر لقمه نانی که می خورند ، هزار دعا به جان ِ مدیران و متولیان ِفرهنگی و شبه فرهنگی و غیر ِ فرهنگی و حتی ضد ِ فرهنگی ِ سالهای 60- 76 وطنی کنند . و جز این را نشاید که کفران نعمت است و خسران معرفت و از این قبیل !

هرچند حاجتی به توضیح نیست که اندر مملکت ِ گل و بلبل اساسا قرار نیست چیزی سر جای خود باشد و اگر باشد ، جای بسی شگفتی است ! فی الحال ، زحمت ِ تقریراتی از این دست را به خود و خوانندگان این سطور می دهم ، شاید که گشایشی شد ! هر چند به قول ِ ظرفا : زهی خیال ِ باطل و عمرناشه !

و اما حكايت

دهه ی پنجاه ِ خورشیدی ، کشوری جهان سومی و به اصطلاح در حال توسعه با مردمانی که در آن به زیست مشغولند و یحتمل مکیوف ! به زور ِ نفت ، بخشی از این جامعه به رفاه نسبی رسیده و به مقوله ی فرهنگ نیم نگاهی دارند ، اینان و دیگران ِ به رفاه ِ نسبی نرسیده ! به سینما می روند و صفحه می خرند، رادیوی ماشینشونو و گرامافون ِ خونه شون همیشه به راهه و روشن و با آن به حرکات موزون و ناموزون می پردازند .

هر سلیقه ای ، بهره ای از این سفره ی پهن ِ هردمبیل ِ موسیقی دارد ( برای اینکه به تعبیر ِ هر دم بیل بیشتر توجه عنایت فرمایید دوباره می نویسم ! ) هر سلیقه ای ، بهره ای از این سفره ی پهن ِ هردمبیل ِ موسیقی دارد ، پاپ ، جز ، بلوز ، راک ، محلی ، لاله زاری ، عربی ، ردیفی ، کلاسیک ، کش تنبونی ، دامبولی چیزم ، روحوضی ، زیر ِ حوضی و . . .
اقلام فوق با سرعت ِ چشمگیری بیشتر و بیشتر تولید می شود ، چرا که در این بین چیزی که زیاده ، خریداره و مصرف کننده .

ناگهان بر اثر حادثه ای سیاسی که منطقا تبعات فراوانی هم در پی دارد این سفره به شدت و شاید هم به شدت تر ! جمع می شود و تعطیل ! آخرین خبر : خبر ِ خود سوزی ِ شاپرکا به همراه ِ اون ممه رو لولو برد !
امــــــــا و امـــــــــــــــــــــا !! از آنجا که سفره نشینان و سفره چینان تعطیل نشده اند ، هر دو و پس از مدتی تعطیل کنندگان به فکر فرو می روند و ناگزیر دست به کار می شوند که " وای چه کنم و آی چه کنم ، دوریش برایم مشکله ! "

سفره چینان ِ غربت نشین در بلاد ِ غربت برای سفره نشینان ِ غربت نشین ، دست به تولید می زنند و با توجه به هزینه های گران ِ زیستن در غربت و عدم برگشت مالی سرمایه های بر باد رفته ، هی از سر و ته کار و بعدها از وسطش ! می زنند و از آنجا که در سفره ای که پهن شده ، چیز دیگری نیست ، هر آنچه طبخ می شود ، لاجرم خوشایند و مطبوع می افتد ، البته اوایل فرآیند ِ طبخ و خور به این سیاق ، بر ایشان سخت می آید که به یاری نیروهای زمینی و فرازمینی ، بعد عادت می شود و معیار ِ زیبایی شناسی همین کوفتی می شود که ما می گیم ! ( این " ما " اون " ما " ست نه این " ما " که " ما " توشیم ! چی جوری بگم ! این " ما "یه "ما " ی دیگه س که " ما " یعنی خود ِ " ما " توش نیستیم ! )

سفره نشینان ِ وطنی هم که همیشه تو نوستالژی اند و می میرند واسه خاطره و اساسا کل ِ زندگیشون خاطره تعریف کردنه اونم خاطره هایی که توش فردین و کاباره و جمیله و مهوش و مشت و عرق حضوری نهادینه دارند ! ، یه هو تو وضعیت ِ قرمز که نشونه ی حمله ی هواییه ! می فهمند که ای دل ِ غافل ! چقدر دلشون لک زده واسه طبخهای قدیم ! ، به سفره نگاه می کنند و می بیینند که چقدر دوستان ِ غربت نشین به رغم ِ گرفتاری های تمام نشدنی به فکر ِ اونها هستند و هنوز می زنند و می دند بیرون ! پس و شاید هم بنابراین به هر چه که در آن سالها بر سفره آمد ، یواشکی دل بستند و همه رو با نوستالژی هاشون مطابقت دادند و قاتی کردند و فرستادند تو پستوی فرهنگ ، با این توجیه که : چِشَم دید ، دلم خواس ، آآآآی لــاو یـــــو با مرام !

تو همون روزا و شاید هم چند روز بعد از اون روزا ، تعطیل کنندگان ِ وطنی سفره ی جدید می اندازند ، طبخهای عجیب الخلقه و بی سابقه و جدید با طباخهای قدیمی ! کاری هم به ذائقه ی پیشین ِ سفره نشینان ِ طفلکی ! ندارند ( مشق ِ شب : فقط اونی که ما می پزیم رو می خورید یا می خورید ! ) سالهای مدید ، صبح تا شب و شاید هم شب تا صبح ! می پزند و می آرند و می پزند و می آرند و می پزند و می آرند و می پزند و می آرند . . .
ناگهان در صبح ِ یک روز بهاری شایدم هم زمستانی ! متوجه می شوند که : اِ اِ اِ ! چرا هیشکی لب به اینها نزده و نمی زنه ! ( باز خدا پدرشونو بیامرزه زود فهمیدند ! نقل است روزی که می تونه تو اون روزها هم نباشه ، یکی از پشت بوم می افته ، دو سال بعد داد می زنه آآآآآآآآخ ! )

البته یادم نره جون ِ دلم براتون بگه که که هر چقدراینجا بپز و بیار و نخور بود ، عوضش اونطرف ، لقب و عنوان خیرات می شد ، اوایل هر کی از ننه ش قهر می کرد کاست می داد ، بعد هر کی از دوست دخترش قهر کرد خواننده شد و اخیرا اینقدر بی مبالاتند که بدون اینکه قهر کنند خواننده می شند و آهنگساز و ترانه سرا ! ( این آخریه خیلی بد خیم و سیته ! )
بعد از اون " اِ اِ اِ "که خدمتتون عارض شدم ، تعطیل کننده ها رفتند و سفره رو یه کم تعمیر کردند و برگشتند ، اولش طبخهای بیست سال پیشو از سرد خونه آوردند دیدند نع ! خوب نمیرفوشه ! رفتند طبخهای جدید و از سفره چینان غربت نشین تقلید کردند ، دیدند نع ! اونقدا که می گن فاز نمی ده ! ، سر آخر به این دارن فکر می کنند که به همونا بگند : بی خیال غربت پاشین بیاین اینجا دور هم بشینم گل بگیم گل بشنفیم ! چیه پاشدین رفتید یه جا که یا " یازده سپتامبره " یا " کاترینا " !
نتیجه ی اخلاقی : برای سلامتی ِ سفره نشینان و سفره چینان و سفره خواران و سفره دزدان و سفره تعطیل کنان و سفره تعمیر کنان و بقیه ی عوامل ِ سفره در پشت و جلوی صحنه ، دست به گیرنده هاتون نزنین ! والسلام .

پانوشت :
( واسه رد گم کنی نمی گم واسه کجای متنه ! ) : چند سال پیش یکی از مجریهای فرا بامزه ی تلویزیونهای فلسفی تخیلی ِ بیست و خورده ای ساعته ، که به اصطلاح ِ موسیقی ِ لوس آنجلسی معترض بود و آنرا فاقد ِ وجود ِ خارجی می دانست با شهامت یا جسارت و یا شاید هم حماقت و به روایتی فلاکت و به روایتی دیگر شناعت ! گفت : موسیقی ایرانی همینی ست که ما سالها در اینجا تولید کرده ایم و می کنیم ! روم به دیفال ! وقتی اوضاع شیر تو الاغ بشه ! بی شک ، قورباغه راک اندرول می خونه و فلانی میشه صاحاب ِ موسیقی ِ ایرانی !

سعید کریمی

نظر شما پس از بررسی منتشر می‌شود.

نظر باید در مورد مطلب حاضر باشد
از كلمات ركیك و توهین‌آمیز استفاده نشود
نظر نباید جنبه تبلیغاتی داشته باشد

اگر نظر شما حذف گردید و یا منتشر نشد، حتما یكی از موارد بالا را رعایت نكرده‌اید