گوشه‌ي سمساري
مردگان گپ مي زنند

پوتين : آخ چقدر دلم لك زده
براي كوبيدن
تو دهن هر چي حرومزاده‌س

چتر : دو تكه چرم و
اين گنده گويي‌ها !
من اما عاشقم
عاشق آسمان
ديوانه‌ي ابر
تشنه‌ي روزهاي خيس

قفل : خيس ديگر چه صيغه ايست !
روزها همه عين هم‌اند
خوابم را زياد كرده‌اند
به خيالبافي پناه مي‌برم
و از تماس يك دست جان مي‌گيرم و
گشوده مي‌شوم

ميز : باور كنيد
من يكي خوشحالم
از اين كه كنارم گذاشته‌اند
دورم را مي گرفتند و
حرف مي زدند
روي سرم
خميازه‌ها فرو مي‌ريخت
سرخ‌ها تبعيد مي شدند
زردها
تقسيم
سياه‌ها
تكه تكه
يهوديان
صابون دستشوئي فاشيسم
و هملت
قرباني ترديدهايش

آژير قرمز : آهاي
مگر نمي شنويد
اين منم
امپراطور آوازه‌خوان
مي ترسانم و
پناه مي‌دهم
اطاعت از يادتان رفته است ؟

ساعت : اين كه بود ؟
حكومت بر سرزمين مردگان ؟!
چه افتخار حقيري !
نگاهم كن
نبضم نمي زند
زمان مرده‌ام
و تو
خاطره‌اي هستي
از يك وضعيت قرمز
حالا ساكت باش و
بگذار بخوابم .

گوشه سمساري
مردگان
مكث مي كنند .

اعظم حسيني : از كتاب بالاخره يك روز ؛

نظر شما پس از بررسی منتشر می‌شود.

نظر باید در مورد مطلب حاضر باشد
از كلمات ركیك و توهین‌آمیز استفاده نشود
نظر نباید جنبه تبلیغاتی داشته باشد

اگر نظر شما حذف گردید و یا منتشر نشد، حتما یكی از موارد بالا را رعایت نكرده‌اید