عمران صلاحي دو تا حسن اساسي دارد يكي اين كه ترك است و ديگراين كه درسال 1325درتهران متولد شده است! او علاوه برشعر، ترجمه، طنزپردازي، روزنامه نگاري، شركت درشب شعر، از آنروزنامه به اين مجله پريدن ،خنديدن، خوردن چاي و كارهايي از اين دست،كه همگي آنهاشغل دوم به بعد او هستند، به طور موظف و كاملا اداري روزي هشت ساعت با نشريات مختلف مصاحبه مي كند و به سوالهاي تكراري، جواب هاي سركاري مي دهد! از او يك عالمه كتاب چاپ شده است كه اينها چند تايشان هستند:حالاحكايت ماست، گريه درآب، طنزآوران امروز ايران ما، گزيده ي ادبيات معاصرايران، گزيده ي شعرهاي عمران صلاحي متخلص به ادبيات ايران ! ايستگاه بين راه ، هزارويك آينه، يك لب و هزارخنده.

اين زندگينامه قبل ازرفتن عمران نوشته شده است وگرنه همه مي دانندكه عمران صلاحي بدون اطلاع قبلي دريازدهم مهرامسال مرد!

تعطيلات خود را چطور گذرانده ايد

پسرمان گفت: " بابا توهيچ وقت روزهاي تعطيل ما راجايي نمي بري. اگرزنگ انشاء بپرسند تعطيلات خود راچگونه گذرانديد، ما نمي دانيم چه بنويسيم."
مي خواستيم بگوييم انشايتان رابدهيد ما خودمان مي نويسيم. اما ديديم هردفعه كه ما انشاء نوشته ايم بچه ها نمره كم گرفته اند ومعلمشان گفته است اين حرفهاي گنده گنده به سن وسال شما نمي آيد.
عوامل زيادي باعث شده بود بچه ها خاطره اي نداشته باشند. يكي ازآنها نداشتن حوصله بود. چون حوصله اي كه ماهانه از اداره مي گيريم، به جايي نمي رسد.

ازمنزل خواستيم حلقه ي ازدواجش را بفروشد تا بتوانيم مختصرخاطره اي براي بچه ها تهيه كنيم. حلقه ي خود من قبلا صرف خاطره اي ديگرشده بود.
حلقه ي ازدواج منزل بفروش رفت، اما مبلغ به دست آمده براي تهيه خاطره كافي نبود.منزل پيشنهاد كرد از شاعران كلاسيك ايران كمك بگيريم. او با شعرمعاصرميانه اي ندارد ومي گويد اين كتابها را خوب نمي خرند. هميشه طرفدارمولفان زركوب و جلد گالينگور است.

درقفسه ي كتابخانه ام ديگرچيزي نمانده بود. يك بار وحشي بافقي و اهلي شيرازي كمكمان كردند پول گازوئيل خانه را داديم. يك بارحزين لاهيجي و نشاط اصفهاني يك سبد گل ويك جعبه شيريني برايمان فراهم كردند تا بتوانيم به ملاقات فاميلي كه تازه ازبيمارستان مرخص شده بود برويم. يك بارهم كه مهمان داشتيم با پول قصاب كاشاني توانستيم نيم كيلوگوشت چرخ كرده بخريم. بين شاعران كلاسيك غيراز فردوسي وسعدي وحافظ ديگركسي نمانده بود كه بتواند به ماكمك كند. چاره اي نبود. نمي شد بچه ها بي خاطره بمانند.

براي اينكه اين بزرگان را تحويل بگيرند به پيشنهاد منزل ازنفوذ رزامنتظمي وذبيح الله منصوري استفاده كرديم.
سرانجام به همت اهل قلم عازم شمال شديم تا خاطره اي براي بچه هايمان فراهم آوريم.
بين راه يكي ازلاستيكهاي ماشينمان تركيد و پول حلقه ي ازدواج منزل صرف خريد يك حلقه لاستيك شد. به نظرمان آمد مراسم عقدكنان است. ما يك حلقه لاستيك كوچك به انگشت منزل مي كنيم ومنزل يك حلقه لاستيك كوچك به انگشت ما. مدعوين گرامي هم به جاي مبل ، روي حلقه لاستيك نشسته اند.

درشمال جلوي هتلي كه ظرفيتش تكميل بود وخواهش كرده بود سوال نفرماييم، ماشينمان خاموش كرد. رفتيم به دفترهتل وخواستيم به جاي اتاق خالي ، چند نفربيايند ماشين ماراهل بدهند. آمدند و گفتند هرهلي بيست تومان. گفتيم باشه. منزل و پسرمان هم كمك كردند. بازما به نظرمان آمد كه فردوسي وسعدي وحافظ وذبيح الله خان ورزاخانم دارند ماشينمان راهل مي دهند.
شب راتوي جنگل خوابيديم. راويان اخبارآورده اند كه شب حيوانات درنده به ما نزديك مي شده اند، ولي ما چنان خرناسه اي مي كشيده ايم كه آنها پا به فرارمي گذاشته اند.

صبح روزبعد به بهاي هشتاد تومان ماشين را راه انداختيم وبه تعميرگاه برديم وتا ظهربا اهالي بيت همان جامانديم. وقتي كارتمام شد، ديديم هرچه داشته ايم داده ايم به لوازم يدكي وتعميرماشين وچيزي براي تهيه ي خاطره ي بچه ها نمانده است.
منزل گفت: " تا ماشين خرج ديگري روي دستمان نگذاشته برگرديم تهران."
گفتيم: " پس خاطره ي بچه ها چه مي شود؟"
پسرمان گفت: "به حد كافي تهيه شده."

حالا حكايت ماست، عمران صلاحي، انتشارات مرواريد، چاپ اول1377

نظر شما پس از بررسی منتشر می‌شود.

نظر باید در مورد مطلب حاضر باشد
از كلمات ركیك و توهین‌آمیز استفاده نشود
نظر نباید جنبه تبلیغاتی داشته باشد

اگر نظر شما حذف گردید و یا منتشر نشد، حتما یكی از موارد بالا را رعایت نكرده‌اید