مزار، ساعت سه، لحظه‌هاي تنهايي
بزن بخوان دو تا آدم تماشايي

صداي تق تق سنگي مدام مي‌آمد
و زير سقف نفس‌گير تق تق پايي

درست مثل تو زيباست مثل من هم زشت
فرشته‌اي ست پر از شهوت هيولايي

و خسته از همه وقتي به خانه مي‌آيم
لبالب از سرطان زنان هرجايي

نشسته است لب حوض كوچك خانه
و مي‌دود طرف من: سلام بابايي

چقدر بد كه نباشي كنار بالينش
چقدر بد كه نخواني براش لالايي

چقدر بد كه بخوابد كنار عكسي سرد
كنار خيره ‌ترين مادرِ مقوايي

(ترانه‌خواندنشان را گلوله باران كرد
صداي مبهم و ناجور راهپيمايي)

به خانه مي‌روم اما كدام خانه بگو
كه سوخت خانه در آن دادگاه صحرايي

هنوز مي‌شنوم خاطرات آن شب را
فرود بمب ميان سه استكان چايي

فرار من وَ تو حتا ز تانكهاي خودي
و مرگ نخل تو با زلفهاي خرمايي

كدام دختر كوچك در انتظار من است
كه جا گذاشته از خود فقط دو دمپايي

زمانه ريشه‌ي شب را نمي‌كَند هرگز
و گور سگ‌پدرانِ دهات بالايي

چقدر خوب كه اين جنگ هرسه‌مان را كشت
چقدر پشتِ سرِهم چقدر رويايي

نظر شما پس از بررسی منتشر می‌شود.

نظر باید در مورد مطلب حاضر باشد
از كلمات ركیك و توهین‌آمیز استفاده نشود
نظر نباید جنبه تبلیغاتی داشته باشد

اگر نظر شما حذف گردید و یا منتشر نشد، حتما یكی از موارد بالا را رعایت نكرده‌اید