قهرمانِ ِ قصّۀ من یک قهرمان ِ واقعی‌ست؛ یک قهرمان ِ ممتاز که اصلاً نیازی به بزرگ‌کردن و تعریف و تمجید ندارد. او حتّی قبل از این‌که کشفش کنم وجود داشته و کاملاً مستقل از این قصّه رفتار می‌کنه. قد و رنگ و وزنش مهم نیست و ارتباطی به قصّۀ من نداره. شاید هم قصّه‌ای در کار نباشه. یعنی دارم صادقانه رفتار می‌کنم. تنها مشخّصۀ این قهرمان ساعت ِ مچی هست که به دست‌هاش می‌بنده و هر وقت کسی از اون سوأل می‌کنه «ساعت چنده؟» با حرکتی قاطع آستینش را بالا می‌زند و با صدایی قاطع‌تر اعلام می‌کند ساعت... و ما که ترسوتر از او هستیم باید در حفظ ِ این موجود ِ ممتاز سعی کنیم تا ما را در برابر ِ تهاجم ِ دشمنان حفظ کند.

حسن رستگار

نظر شما پس از بررسی منتشر می‌شود.

نظر باید در مورد مطلب حاضر باشد
از كلمات ركیك و توهین‌آمیز استفاده نشود
نظر نباید جنبه تبلیغاتی داشته باشد

اگر نظر شما حذف گردید و یا منتشر نشد، حتما یكی از موارد بالا را رعایت نكرده‌اید