(به یا د : منصو ر بنی مجید ی)
گزا ره ا سبی که سوا رش را گم می کند

نمی با رد و
هرگز تما م نمی شود
ا برسا کتی برگلویش
این نقطه هم / شبیه شروع ها ی تو بود
نا رنجی و / تلخ
مثل خطوط شما لی و/ سکو ت پا ییزی ا ش
د ستی به نا گها ن و/ غم گفتما نی که ا زتو می گذ رد
ا یستا د ه بر تیغه ها ی با د و/ همسا یه هزا ر پرند ه عا شق
با زما ند ه انقرا ض سا لی که / به ریشه ها ی تو شلیک می شود
سا لخورد ه تر / چراغی و زخمی
جها ن ا ز تیره تو می نوشد
گم می شود
کسی میا ن قصه ها ی شبا نه ا ش
نیمکتی آ بی و / سفری به شنبه ها ی سرخ
خیا ل وطنی تشنه و/ همه سا یه ها ی تبعید ی ا ش
ا ز خطا به د ریا که بگذ ری
استعا ره غمگینی به گوش می رسد
سپید ه معصومی و / پنجره ا ی رو به زلال
مغلوب سا عت عشق و / پا ی هرا سی به نوبت مرگ
پرچمی وا ژگون / مثل ظهرها ی تا بستا نی ا ش
گزا ره ا سبی که سوا رش را گم می کند
این خطبه را ند ید ه بگیرید
(تیر 87)
-------------------------------------------------------------
گفتم سفرو / گا هی به عشق / شعری که تو می خوا نی

جها ن
ا ز حس اضطرا ب تو
می جوشد
کودکی بر صف سپید ی ها یت
خاکستری که ا ز شا م نا م تو
می آید
ما به کجای زمین
پرتا پ می شویم
د ست ها ی برید ه ا م
ا ز بوی سه شنبه ها ی تو
لبریز می شود
بگذ ا ر
حریم د ر یچه ها ی روز تو
با شم
مثل شب سرخ همه سرزمین ها یت
انگا ر
غم سا زی عوض نمی شود
تا جمهوری کبوتر و
مرگ
آ ن هم
شبیه آوا زها ی کسی که
مثل تو بود
گلوی پرند ه ا ی
د ر ما سقوط می کند
کسی چرا
ا زغروب استخوا ن ها ی تو
نمی گذ رد
غیا ب تو و
هز ا ر وا ژ ه با را ن
این خوا هرا ن د رد
ا ز شب ارتفاع گیسوا ن تو
بر می گرد ند
کوچه ها ی رنگین کما ن و
پروا ز همه روسری ها یت

سیبی نچید ه می ما نی و
چشم ها یی که ا ز با غ تو می رسد
با ا ین کود ک د رون
چه می کنی
ا ز خون ما و
ابری که بر دها ن تو
می با رد
به یا د ت می آورم
آ ن کوچ عا شقی و
دریا ی وطن ا ت
پنجر ه ها ی ارد یبهشت و
ر اهی به ریشه ها ی همیشه ا ت
چرا با تو
کسی
به آسما ن ها ی شکسته
نمی آید
گفتم سفر و / گا هی به عشق /
شعری که تو می خوا نی
(اردیبهشت 87)
--------------------------------------------------------------
(آنکه ا ز گلوی هوا و حا د ثه می آید)

هیچ کس / د ر اندا زه ها ی تو/ به د ریا نمی رسد
1
ا ز را ه می رسد
خاموش
مثل کوچه ها ی خا نه و
د رخت
د ستی میا ن عصر ها ی کود کی ا ت
مگر
لب ا ز تما م وا ژ ه ها ی سیا سی
فرو بند یم
چیزی بگو
رویا یی کوجک و
مرز ها یی ممنوع
د ر صدا ی آینه ا ی
کنا ر کهنسا لی و
عشق
شا ید
همیشه خا ک بود و
فصل کا شی ها یی
شکسته تر ا ز سرزمین ها ی تو و
با را ن این خا طره
2
با ید
که می روی
با ید
چند ا ن که د ر هوا ی درخت و
فا صله
سر می شوی
چند ا ن که ا ز اسطوره ها ی با د و
حا د ثه
کسی از حس تما م حا فظه ها ی تو
بر می گرد د
چرا
تیغی به پا نمی شود
فرد ا
بر شا نه د یگر ی ست و
جها ن
حتی ا ز نیمه ها ی منم
هرگز
چیزی نمی دا ند
3
عبور می کند
آنکه
ا یستا د ه بر د وبا ره ا م
آنکه
مدا م
زلال تر ا زسطری عا شقا نه
ا ز برا برت
می گذ ر د
ما چنا ن که می گذ ریم
همین که آسما ن برگ ها ی زرد و
آبی ا ت
به خا نه با ز می آ یند
کولا ژد ستما یه ا ی ست
سنگین
یا که هنوز
چیزی ا زتما م روزها ی تو
د وبا ره
سقوط می کند
چتری و
این همه گفت و گو
چتری و
این همه شب ها ی بی چراغ
سکوت واین همه دریا

4
ما را به کجا می برید ؟
تخته پا ره ها ی آهن و
آ ب
زورقی تا ریک و
ا ز شکل نخورد ه ها یت
پس می زند
خبر ا ز چه کسی دا ری
لبخند و
هزا ر جوانی ویر ا ن
ونا م شهریوری که
نا گها ن
ا زد وزخ شعر ها ی تو
می جوشد
همیشه تر واقعی
آنگا ه که
هیچ کس / د ر اندا زه ها ی تو
به د ریا نمی رسد
دا ریم
ا ز نگا ه تو
پیر می شویم
خاموش
سر د ر هوا ی وطنی د شوا ر
(پا ییز 86)

محمود معتقد ی

نظر شما پس از بررسی منتشر می‌شود.

نظر باید در مورد مطلب حاضر باشد
از كلمات ركیك و توهین‌آمیز استفاده نشود
نظر نباید جنبه تبلیغاتی داشته باشد

اگر نظر شما حذف گردید و یا منتشر نشد، حتما یكی از موارد بالا را رعایت نكرده‌اید